เรื่องเที่ยวจากทางบ้าน

เยือนเชียงรายเมื่อหนาวระลอกใหม่ (ตอน2)

เช้านี้เราได้อาหารเช้าเป็น ต้มเลือดหมูพื้นเมืองเจ้าอร่อย.....จากนั้นเป็นช่วงเวลาของการเตรียมความพร้อม สำหรับการขึ้นไปค้างบน ปางตะไคร้ ยามนี้คิดถึง.เพลงของ พี่จรัล มโนเพชร ผู้ล่วงลับและวาดมโนภาพชาวดอยไว้ในใจ... "บ้านบนดอย บ่ มีแสงสี บ่มีทีวี บ่ มีน้ำประปา" "บ่มีโฮงหนัง โฮงนวด คลับบาร์ " "บ่มีโคล่า แฟนต้า เป๊ปซี่" "บ่มีเนื้อสัน...ผัดน้ำมันหอย...คนบนดอยชอบกินข้าวจี่" "บ่มีน้ำหอม น้ำปรุงอย่างดี...." "แต่พวกเฮา.....มี....น้ำใจ" พี่เขยได้กระบะสีแดงของพี่สาว ชื่อที่คาดหน้ากระจก คือ  หงส์มังกร ทราบว่าอาชีพของเค้าคันนี้ คือ ส่งปุ๋ย และสารพัด สารพันขึ้น ปางตะไคร้ และดอยต่างๆเป็นนิจเรียกว่ามีประสบการณ์เพียบ วันนี้ หงส์มังกร ทำหน้าที่อีกครั้งในการต้อนรับเรา อาหารการกิน สำหรับการขึ้นดอย 1 คืน ของคน 10 คนพร้อมแล้ว หงส์มังกร ก็ออกปร๋อ..ในระยะทางจากตัวเมืองเชียงรายไปอีก 20 กิโลเมตร ก็ถึง ปางขอน ต.ห้วยชมภู อ.เมือง จ.เชียงราย ป้ายบอกทาง ...ขึ้นดอยไป ปางตะไคร้ อีก 7 กิโล  (แม้วหรือเปล่านา???) เมตร อะไรจะสนุกกับนักเดินทาง เท่าการโดยสาร กระบะเก่าๆ แต่เยี่ยมด้วยศักยภาพ สมบุกสมบัน ด้วยความเป็นมืออาชีพ ขึ้นดอย ส่งปุ๋ย ส่งเสบียง  หัวโยก เอวคลอน ไปตามแรงโขยกเขยก...ของถนนที่ไม่เรียบ...มีทั้งลาดยางบ้าง ปูนบ้าง แต่ที่มากสุดเห็นจะเป็น  ดินแดง  กี่โค้งก็ไม่ได้นับ...(กลัวอ๊วก..) ก็บอกแต่แรกแล้วว่าเราโชคดี ที่อากาศหนาวระลอกใหม่ มาต้อนรับทำให้สบายมากกับการโดยสาร บนท้ายกระบะ จะสะบัดไปมา ตามแรงโค้ง.... ขึ้น.. ลงของภู.สูงชันบ้าง ลาดบ้าง เพราะอากาศดี๊... ดี...เรา บ่ ยั่น ทริปต์นี้เรามีผู้ร่วมเดินทางวัยกะเตาะเพียง 4 ขวบเศษ เท่านั้นชื่อน่ารัก ว่า  ตรุษจีน ที่เดินทางมากับพ่อแม่ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นน้องของพี่เขยมาด้วย หนูน้อยตรุษจีน แก้มแดง ผิวขาว หน้าตาน่าเอ็นดูในแบบเด็กน้อย จาวเหนือ  อดทนอย่างเหลือเชื่อ หนูน้อยเลือกที่จะโดยสารกับพ่อแม่บนท้ายกระบะของ หงส์มังกร สิ่งที่ต้องระมัดระวังอย่างยิ่งคือ รถที่อาจจะสวนทางมา เพราะถนนแคบๆ และมีหุบ-ห้วย เราถึงที่หมายเมื่อบ่ายแก่ๆ ...อยากจะแปลกใจแต่ก็ไม่ควรเพราะยุคสมัยใหม่ น้ำไฟ บนดอย มีพร้อม ระหว่างการเดินทางเราสังเกตเห็นเสาไฟพร้อมสาย ตลอดเส้นทางอยู่แล้ว... นาบู กาแฟ อาหาร เครื่องดื่ม หงส์มังกร จอดสนิทหน้า นาบู กาแฟ อาหาร เครื่องดื่ม ป้ายชื่อร้านที่มีทั้งภาษาไทยและอังกฤษ เราอมยิ้ม มีภาพวาดการ์ตูน"นาบู"ฟันเลี่ยมทอง 2 ซี่ด้วย (เจอเจ้าตัวถึงรู้) ทีแรกคิดว่าเป็นฟันหลอ เด็กๆชาวเขา เผ่าลาหู่ วิ่งมาดูพวกเราเป็นที่คึกคัก ชาวบ้านที่ไม่ได้ออกไปทำไร่ นั่งผิงไฟมองดูพวกเรา แม้จะไม่ค่อยแสดงสีหน้า สงสัย มากนัก แต่ก็ มอง มองและหันไปคุยถึงพวกเราด้วยแปลกหน้า..สำหรับพวกเขา "นาบูและจะก่อ" ไม่อยู่บ้าน แม้จะมีมือถือ แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ทั้งสองออกไปทำไร่ยังไม่กลับ กว่าจะได้เวลากลับก็คงจะค่ำ บ้านทั้งสองหลังล็อคกุญแจ ทั้งบ้านตึก และเรือนไม้ไผ่ ที่จะเป็นเรือนนอนของพวกเราคืนนี้...พี่เขย เดินตามหาไปยังที่ ที่คิดว่าเค้าทั้งสองจะไป ก็ไม่เจอ ไม่เป็นไร.... เราอาศัยช่วงนี้เดินเล่น ดูชีวิตความเป็นอยู่ของเพื่อนร่วมแผ่นดิน ...ได้รู้ว่ามีบ้านสำหรับพักผ่อนของ ศิลปินอลังการณ์  หลังหนึ่งที่มาสร้างไว้บนผืนแผ่นดินนี้ด้วย ...เราถือวิสาสะเข้าไปชมวิวบนนั้น ชาว(อาศัย)กรุง อย่างเรา..(อิอิ..) แค่ได้สูดอากาศ บริสุทธิ์...มองไปสุดลูกหูลูกตา พานพบแต่ขุนเขาและม่านหมอก รอบด้าน...อืม ซึมซับเก็บเกี่ยวความงดงามอย่างนี้ ถูกเก็บไว้ในเมมโมรี่ของสมองก็อิ่มไปถึงไหนไหนแล้ว ระหว่างรอ.."นาบู" เสบียงกรัง ถูกรื้อออกมารออุปกรณ์สำหรับการปรุง อากาศรอบตัวเริ่มขมุกขมัว และเย็นลงอีก...น้ำ ไฟ มีพร้อมแต่ทุกคน ก็เลือกที่จะไม่อาบน้ำ เพราะสัมผัสแล้วเย็นเหมือนน้ำในช่องฟิชของตู้เย็น .... กองไฟเริ่มก่อขึ้นแล้ว แม้จะไม่อยากไล่หนาว..แต่ก็จนใจนะเพราะ.."หนาวมันเฉือดเฉือน.."ไงคะ..จำเป็นต้องไล่กันนิดหน่อย.... จะก่อกลับมาก่อน  นาบูเปิดประตูบ้าน อุปกรณ์ทำอาหาร  แก้ว เครื่องดื่ม ...พร้อมสรรพ หน้าที่ผู้หญิงทำอาหาร สุภาพบุรุษ เปิดขวดและตั้งวงบรรเลง. ...นักดนตรี...มือสมัครเล่น... แต่ความสามารถเทียบเท่ามืออาชีพเริ่มบรรเลง...แต่ละเพลงเนื้อหาสาระกินใจและ..สะท้อนขุนเขา...แทรกความเงียบผ่านเพิงผา..เสียงเพลงกู้ก้องไปไกลเพียงไหน...เรามิอาจรู้ได้.แต่เสียงร้องนั้นเต็มเสียงและไม่ออมเลยแม้แต่น้อย.... เรือนไม้ไผ่ ที่นอนอิงขุนเขา ผู้หญิงตั้งหม้อสุกี้และเตรียมย่างหมู บนเตาถ่านที่เกิดจากการเผาฟืน ในกองไฟผิงกาย...กับแกล้ม กรุบกรอบ...ถูกแกะออกใส่จานวางเรียงราย... เสียงเพลง...แห่งความสุข และเป็นมิตร นั้น ส่งผลให้ "เพื่อนลาหู่" แบกลูกใส่หลัง มาดูพวกเราด้วยดวงหน้ายิ้มแย้ม พวกเขาบางคน เดินขึ้นกะได เด็กๆมาร่วมแจมด้วย เยี่ยมหน้าเข้าไปมองยังห้องหับเรือนไม้ไผ่แหล่งที่นอนของพวกเรา ลมพัดเบาๆด้วยเรือนไม้ไผ่ เป็นพื้นที่ต่ำลงไป จากเรือนตึกหลังใหญ่เป็นเพิงให้อิงหลบ แต่เสียงเพลงที่ก้องสะท้อนขุนเขา  ก็ส่งผลให้เรามีเพื่อนๆ "ลาหู่" หลายคน รวมทั้งเด็กเล็ก ค่อยๆทยอยมาดูพวกเราหน้าตาบ่งบอกถึงความพึงพอใจ... มิได้รังเกียจ นักดนตรีกับคอรัส ด้วยเป็นค่ำคืนที่ใกล้วันมาฆบูชาท้องฟ้าแจ่มใส หากเป็นนักฝันและชื่นชมกับความโรแมนติคแบบนี้ พระจันทร์ใกล้จะเต็มดวง...เกือบจะเอื้อมถึงแบบนี้ อืม..คุณไม่รีรอที่จะร่ายกวีสักบท... เพื่อตัวเองหรือใครสักคนหรือหลายคน...(ก็ได้)หากว่าคุณเป็น"กวี เอื้อเฟื้อ"...อูว์... นักดนตรี ตัวจริง และ ตัวปลอม(เล่นไม่เป็นได้แต่ทำท่า) สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันเล่น..(แฮ๊คท่า..ถ่ายรูปนะ) เพลงบางเพลงเราไม่เคยได้ร้องนานมากแล้ว ถูกปลุกขึ้นมาด้วยบรรยากาศเป็นใจ .. ณ บัดนั้น....ความสุขที่มิจำต้องปั้นและเสริมแต่ง...ดนตรีบรรเลงไป "นาบู่-จะก่อ" ร่วมรับประทานอาหารค่ำกับพวกเราด้วยความรื่นเริง มิตรภาพแห่งความบริสุทธิ์ไม่มีอะไรมาขวางกั้น..เสียงหัวเราะ...ก้อง..สะท้อนขุนเขา สลับกับเสียงเย้าแหย่และพุดคุยมีอยู่ตลอดเวลา นาบูร่วมอาหารค่ำกับเรา "นาบู-จะก่อ" ชนเผ่าผู้ยังคงวัฒนธรรม ให้การต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเหนียวแน่น  รอยยิ้มแห่งความจริงใจ...มิต้องแสดงสิ่งอื่นใด...ส่งผลให้เราผู้ไปเยือนประทับใจ มิรู้ลืมกับการต้อนรับครั้งนี้...ได้แต่คิดหวังไว้ว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเยี่ยมพวกเขาอีก.... เด็กๆเยี่ยมๆมองๆ ไกลบ้าง ใกล้บ้าง ห่างจากวงของพวกเรา...เพราะความประหม่าต่อคนแปลกหน้า อีกทั้งได้รับการ"สั่งสอน"ให้"กลัว"ไว้ก่อนจนกว่าผู้ใหญ่จะแน่ใจ และ"อนุญาต" พวกเรากวักมือเรียกเด็กๆ ให้มากินสุกี้ ที่เราจัดการแบ่งใส่ชามให้พอคน...กว่าพวกเด็กจะกล้าเดินมารับสุกี้ก็ใช้เวลาพอสมควร ทำให้เราได้คิดว่า..เพราะ"ความหลอกลวง"ที่คนพื้นราบกระทำต่อพวกเขาจึงทำให้เราไม่ได้รับความไว้วางใจ... พวกเราอำลา "วง"  ไปทีละคนทีละคน กระทั่งเงียบเสียงลง หรีดหริ่งเรไรเสียงสรรพสัตว์ เจ้าของธรรมชาติ ที่แท้จริงเข้ามาทดแทน"สิ่งแปลกปลอม"แล้วทุกอย่างก็...เงียบสงัด....ดุจเดิม... รอตะวันใหม่...พรุ่งนี้เช้า...ค่อยว่ากันใหม่.........(เราจะไปค้างบ้านไร่...ห้วยสัก) มินตรา...เรื่อง บุ๋มบิ๋ม...ภาพ เรื่องที่เกี่ยวข้อง เยือนเชียงรายเมื่อหนาวระลอกใหม่ (ตอน1) ให้รางวัลกับชีวิต

ออนไลน์วันที่ 13 มีนาคม 2551