เรื่องเที่ยวจากทางบ้าน

เยือนเชียงรายเมื่อหนาวระลอกใหม่ (ตอน1)

ความหนาวเย็นที่ปกคลุมด้วยไอหมอก   ปีนี้หน้าหนาวยาวนาน ดังนั้นแม้จะเข้าสู่กลางเดือนกุมภาพันธ์แล้ว เราผู้ซึ่ง หมกตัว ขลุกขลัก อีรุงตุงนัง ไปจนถึงหมกมุ่น ครุ่นคิด เร่งรัดรุมเร้า กับปัญหาสารพัน อยู่ใน เมืองหลวง จึงดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาส เดินทางไปเยือนแผ่นดินเหนือสุดของประเทศ....เชียงราย เวลาประมาณ 10 โมงครึ่งทันทีที่ได้ยินกัปตันแจ้งอุณหภูมิภาคพื้นดิน 17 องศาเซสเซียส เรายิ้มนัยหน้า....ขอบพระคุณพระ...เจ้า..โชคเรายังดีความหนาวเย็นระลอกใหม่กลับมาอีกครั้ง.....รู้ที่หลังจากผู้อาศัยอยู่ในพื้นที่แจ้งว่า...ก่อนเราจะเดินทางเพียง 2 วัน อากาศทำท่าว่าจะร้อนขึ้น..จนเตรียมเก็บผ้าห่มและเครื่องกันหนาว..เข้าตู้อยู่แล้ว ออกจากตัวเครื่องบิน.... เพื่อนร่วมเดินทางสูดอากาศ เสียงดัง...ดัง...เข้าปอด....อย่างตั้งใจ...เรากระชับเสื้อยีนส์กันหนาวเมื่อเจอความแรงของลมเย็นปะทะ...ผิวหน้าอากาศยามสายไม่มีแสงแดด ท้องฟ้าครึ้มหมอก..เอาหละอีก 3 วัน ต่อจากนี้เราจะมอบรางวัลให้ชีวิต (บ้างแล้วล่ะ...)  พิตะวัน  เธอผู้มักหา...รางวัลมอบให้ชีวิตอยู่เสม่ำเสมอ ไม่ว่ารูปแบบใด (โดยเฉพาะ..นอนกลางวัน) เธอรอรับเราอยู่ที่สนามบิน...จากนั้นพวกเราก็อาศัยรถลีมูซีนจากสนามบินเข้าเมืองด้วยราคา 200 บาท แหงนมองท้องฟ้าดูครึ้ม เมฆทำท่าเหมือนจะมีฝนในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า  แม้เหนือพื้นหญ้าและพื้นที่ต่ำๆจะเต็มด้วยละอองหมอกอากาศหนาว...ธรรมชาติที่ทำให้เราผู้ทำมาหากินและผูกติดอยู่ในเมืองกรุง..หาไม่เจออีกแล้วนั้น....ทำเอาเสื้อกันหนาวยีนส์ตัวไม่หนา ทำท่าจะกันความหนาวเย็นไม่อยู่เสียแล้ว....  บ้านบัวเกสต์เฮ้าส์ เป็นห้องพักที่  พิตะวัน  จองไว้ให้ น่ารักราคาไม่แพง เพียงคืนละ 300 บาทให้ความรู้สึกประหนึ่งว่าได้เดินทางไปท่องเที่ยวในแถบยุโรป...หรือดินแดนตะวันตก..ด้วยเหตุว่าเต็มไปด้วย"นักท่องเที่ยว"ฝรั่งหัวทอง ตาสีเขียว สีฟ้า ไม่รู้ว่าพวกเขาชาติไหนกันบ้าง... แม้ความปรารถนา เพียงเยี่ยมเยือน  พิตะวัน พี่สาวซึ่งอำลาเมืองหลวงนำชีวิตไปฝากไว้กับพี่เขยหนุ่ม  เจียงฮาย เจ้าของพื้นที่ ผู้กำยำบึกบึน น้ำใจดี รุ่มรวยอารมณ์ขัน และขยันปล่อยมุขฮาได้ตลอดเวลา...เท่านั้นก็ตาม  แต่การได้เดินทางไปยังแหล่งนำเสนอนอกเหนือจากการได้  ป๊ะหน้ากันก็ถือเป็นผลกำไร.. ไม่ได้วางเป้าหมาย..ซีเรียสว่าต้องได้  เที่ยว ด้วยเหตุว่าการได้สลัดภาระอันหนักอึ้งจากหน้าที่การงานและความรับผิดชอบชั่วครั้งคราว เพียงเพื่อไป้ปรับเปลี่ยน..ทัศนียภาพ... รอบกาย...ก็คิดว่าคุ้มค่าแล้ว... วิถีชีวิตชุมชนในชนบท ภาพเบื้องหน้าคือ... ขุนเขาพยัพหมอก ...บ้านเมือง ถนนหนทางและผู้คน...จากนั้นเป็นเวลาแห่งการซึมซับ..ความสุขแล้วแต่ใครจะเลือกสรรค์เก็บเกี่ยวไว้... หลังเชคอิน เก็บสัมภาระเราเดินเที่ยวบริเวณใกล้ๆ ดูชีวิตผู้คน หาอาหารเที่ยงใส่ท้อง...เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัวรสเยี่ยมซึ่งเป็นร้านเจ้าประจำของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ทราบว่าเจ้าของร้านยังเป็น   แกนนำกลุ่มรักษ์ทักษิณ  ภายในร้านนั้นเต็มไปด้วย ภาพของเจ้าของร้าน ในปีต่างๆที่ถ่ายกับอดีตนายกรัฐมนตรี ยังมีเสื้อยืด  ชมรมคนรักทักษิณ  วางขายด้วยตัวละ 50บาท และมีการติดสติ๊กเกอร์คิดถึงทักษิณ ไว้รอบร้านด้วย...การเมืองเราไม่วิพากษ์....  ลิ้มรสชาดิอาหารได้คำตอบเยี่ยมสมชื่อก็เพียงพอแล้ว... ใช้เวลาหลังมื้อเที่ยง ไปกับการขับมอเตอร์ไซค์ขอทำตัวเป็น  เด็กแว้นและสก๊อยซ์(แก่)   เที่ยวรอบๆเมืองสักวัน... จากนั้นแวะ ชมงานศิลปะในร้าน  สิปปะ  ของ "พี่เขย - พิตะวัน" บนถนนเม่ฟ้าหลวง รอเวลาแดดร่ม ลมตก  เหมืองคำ คือเป้าหมาย ต่อไป พิตะวัน บอกกับเราว่าเป็นแหล่งตกปลาสำหรับปล่อยอารมณ์ ของกลุ่มเพื่อนๆที่นี่ หากได้ปลาน้อยตัวไม่ถึงฝ่ามือ จะปล่อยกลับลงบ่อไป..(หากเป็นเช่นนั้นเราคิดเล่นๆว่า...เจ้าตัวนั้นมันคงบาดเจ็บและจดจำไปนาน กว่าจะหลงมากินเหยื่อครั้งใหม่...) ร้านสิปปะ แว้น(แก่)ทำหน้าบิด...มอไซค์..มี 2 สก๊อยซ์ ซ้อนท้าย...มุ่งหน้า" บ่อตกปลา "..เฮ้อ อารายจะได้อารมณ์ ปานนี้ เสียงรถ..บึ้น....ไปแบบอืดๆ ตลอดทาง...แว้นพลขับไม่ถนัดขี่ ถามหาระบบเกียร์ตลอดทาง แต่ก็ถึงจุดหมาย...อย่างปลอดภัย เพราะไม่มี  แว้น อื่นๆมาบิดแข่ง.. อาณาบริเวณ บ่อตกปลาเหมืองคำ  อยู่ในพื้นที่หลายสิบไร่รับนักท่องเที่ยว ที่ต้องการพักผ่อน ทั้งกางเต้นท์ และที่พักแบบโฮมสเตย์ตลอดจนรับจัดเลี้ยง ..อยู่ในบริเวณเดียวกัน อยากรู้จังว่านำเย็นหรือเปล่า เราหาที่เหมาะๆ ได้ ลงมือเกี่ยวเหยี่อ ตกปลาไม่มีอะไรต้องรีบเร่ง...ดื่ม คุยท่ามกลางอากาศหนาวระลอกใหม่(ที่กรรโชกมาพร้อมลมเย็น..เพื่อเรา..เข้าข้างตังเอง) ลมที่พัดสม่ำเสมอ เติมอุณหภูมิความเย็นได้เยี่ยมนักเชียวทำให้บางคนต้องเพิ่มเสื้อกันหนาว ตะวันตกดินไปนานแล้ว กองไฟข้างๆโต๊ะนั่ง ถูกก่อเพื่อไออุ่นหลายคนต้องลุกบ่อยๆเพื่อเอาไอร้อนผิงกาย ระหว่าง "ผู้มาเยือน"และ"ผู้ต้อนรับ" ยังคงสนุกและอบอุ่นกับวงสนทนาประกอบกับเรือนหลังใหญ่ ที่ต้อนรับนักท่องเที่ยว "คณะ"มิตร" ของเจ้าของร้านยังคงเต้นรำลีลาศ และร้องคาราโอเกะ กันอย่างครื้นเครง พวกเราจึงยังไม่อยากลา เรื่องราวสัพเพเหระ ได้สาระ บ้างไม่ได้บ้าง...ตามประสา  คนเมา  ถกกันไปเรื่อยเปื่อยไม่ซีเรียสไม่คาดหวัง "เรียนรู้ภาษา" กันและกัน..เก็บเกี่ยวกระชับมิตรภาพกันตามแต่เวลาจะอำนวย..จนได้เวลาพักผ่อนเอาแรงไว้สำหรับวันรุ่งขึ้น.... ที่...เราจะขึ้นดอยไปบ้าน ปางตะไคร้ เยี่ยม  นาบู....มิตรชาวลาหู่....เจ้าของยิ้มฟันเลี่ยมทอง... มินตรา....เรื่อง บุ๋มบิ๋ม... ภาพ เรื่องที่เกี่ยวข้อง ให้รางวัลกับชีวิต

ออนไลน์วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551