นายแม้นขนแขนแสตนด์อัพทันที ก่อนนึกได้ว่าอะไรเป็นอะไร ที่แท้เป็นแรงลมจากปีกเจ้าตัวนี้เอง ที่ปะทะเข้ากับฝาห้องดังโครม ไม่ใช่ลมพายุหรือฟ้าผ่าใดๆ
ตัดสินใจ ค่อยๆ ขยับกล้องและพาตัวเลื้อยข้ามพื้นห้องมาแทรกหัวออกนอกประตู มือดึงกางเกงนอนที่ยางยืดหมดอายุไว้แน่น กลัวนกผวา ...

     “สวัสดีตอนเช้า นายแม้น” มันคงพูดว่าอย่างนั้นนะครับ
     นายแม้นกะแม่คุณกลับมาที่เนินกูดดอย อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิอีกครั้ง หลังจากหลายปีผ่านไป น้องๆ หลายคนมากระแซะว่า อยากนอนบ้านทาร์ซาน เราเลยต้องมาหมุนพวงมาลัยตามถนนขึ้นอุทยานฯ ที่ยังคงคดเคี้ยวและทำให้มึนเมาได้โดยไม่ต้องเสียตัง   เย็นแล้วเมื่อเรามาถึง เนินกูดดอยวันนี้ มีลานกางเต้นท์ที่สวยงามเพิ่มอีกหนึ่งจุดพร้อมระเบียงชมวิวที่ยื่นออกไปในเวิ้งอากาศ พื้นที่สำหรับกางเต้นท์ได้รับการปรับระดับให้เรียบ แบ่งเป็นช่องๆ พร้อมหมายเลขกำกับกันข้ออ้างเข้าผิดเต้นท์

    เราเดินดูและรำลึกความหลังกันอย่างเงียบๆ เสียงลมพัดดังข้ามหัวไปอย่างรวดเร็ว คุ้นๆ แฮะ เสียงแบบนี้ ไม่น่าจะผิดชนิด ...“โน่นนกเงือก ตัวโตเลย เกาะอยู่บนหัวแม้นนะแหละ ไปเอากล้องมาเร็ว”

   “บอกแล้ว ซุ่มซ่ามดีนัก สมน้ำหน้า ระวัง เฮ้ย” ต่างคนต่างล้ม นายแม้นหัวเราะกับตัวเอง ... จ้ำเบ้าไป 4-5 ครั้ง กว่าจะตั้งกล้องได้ ด้วยอากาศที่ชุ่มชื้น ปนไอหมอกที่พัดลอยผ่านมาเป็นระยะ บริเวณลานกางเต้นท์จึงเต็มไปด้วยมอสและตะไคร่สีเขียวๆ เหมือนดอยทางเหนือ ลื่นนักแลนกกก ตัวผู้ ... เธอฟันธง มันอวดตัวและเล่นกายกรรมไซร้ขน เกาหัว จากกิ่งโน้น ไปกิ่งนี้ ให้เราดูอย่างเพลิดเพลินพักใหญ่

     แม่คุณเริ่มมองหาคู่ของมัน เพราะธรรมชาตินกตระกูลนี้มักจะไม่มาตัวเดียว แต่จะมาเป็นคู่หรือมาเป็นฝูงเพื่อกินลูกไม้ ส่วนตากล้องก็ซุ่มซ่ามยุกยิก ถ่ายไป ลื่นไป แสงน้อยมากแล้ว หิวข้าวด้วย ... ตากล้องอ้าง เพราะเจ็บก้น

     นายแม้นนั่งมองอาหารเย็นอย่างงงๆ เพียบทั้งปลา ผักและหมูป่าผัดเผ็ด(ของแท้ต้องมีขนสามเส้น และได้วิ่งเล่นออกกำลังกายทุกวัน) รายล้อมด้วยต้นไม้และลำธารที่ร้านสวัสดิการ แม่ครัวและคณะดูแลใกล้ชิดไม่ทิ้งแขกไปไหนเลย นั่งเรียงประชิดเป็นหน้ากระดานโต๊ะติดกัน ... ดูละครโทรทัศน์อย่างเด็ดเดี่ยว

   พรุ่งนี้น้องๆ จะไปเที่ยวบ้านอีต่อง ปิล๊อคและชายแดนไทย – พม่า กันแต่เช้า เราขอตัวเพราะเมื่อยและอยากพักเงียบๆ สงบๆ ในวันที่ไม่มีผู้คนแบบนี้     บ้านทาร์ซานบนต้นไม้บรรยากาศดีเหลือเกิน มองเห็นแสงไฟระยิบระยับเบื้องล่างไกลออกไป ลมพัดแรง อากาศเย็น หลับสบาย ... ฝันถึงน้องพรหล้า

     เมื่อประตูห้องเปิดออก เจ้านกจ้องหน้าเรานิ่ง ราวกับจะสื่ออะไรบางอย่าง“ตัวเมื่อวานนะแหละ เบาๆ นะ” แม่คุณกระซิบด้านหลัง

   “นายแม้น นายแม้น นกมา นกมา” เสียงน้องๆ ตะโกนข้ามมาจากบ้านทาร์ซานอีกหลังที่เชื่อมด้วยทางเดินถึงกัน เจ้านกคงไม่สะดุดใจหน้าตานายแม้นที่โผล่ออกไป แต่สนใจเสียงหวานของสาวๆ มากกว่า
มันเลยเปลี่ยนที่ไปเกาะระเบียงตรงหน้ากลุ่มสาวยู่ยี่ในชุดนอนที่ออกมาดูมัน

    คณะโกลาหลกันใหญ่ นกอะไร ทำไม อย่างไร จอแจกันจนไม่รู้เรื่อง เจ้านกเองก็คงสงสัยเช่นกัน มันเลยแก้ปัญหาด้วยการเข้ามาช่วยระดมสมองอย่างไม่ขัดเขิน  อาหารเช้าวันนี้เอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ แขกไม่ได้รับเชิญ เอาลูกไม้จากต้นไทรใกล้ๆ มาร่วมแบ่งปันด้วย มันทะเล้นขนาดเกือบจะป้อนลูกไม้เข้าปากแม่คุณให้ได้ ติดที่เรายืนดูอยู่ ยังดีที่รู้จักเกรงใจบ้าง

     ราว 08.00 น. น้องๆ ไปเที่ยวกันต่อ และทันทีที่เดินลงจากบ้าน เจ้านกยักษ์ก็บินตามติด เรามารู้ตอนหลังว่า มันบินตามไปจนถึงลานจอด แถมขึ้นไปเกาะบนหลังคารถและชะโงกหน้าลงมาดูคนในห้องโดยสารอีกต่างหาก

     นายแม้นกะแม่คุณนั่งปรับทุกข์กันเรื่องนกว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่ออยู่ตามลำพัง

      “เธอว่ามันเป็นอะไร” “มันคือ  potato”  แม่คุณตอบ  “ทำไม  potato  ถึงมีตัวเดียวล่ะ”

   “เพราะมัน (it) เป็นเอกพจน์นะสิว้อย แอ๊บแบ๊วจริง” ก่อนที่จะไปกันใหญ่ มันก็กลับมาอีกเที่ยว     เจ้านกกกจอมทะเล้น  นกกก(Great Hornbill) เป็นนกในตระกูลนกเงือก มีขนาดใหญ่ ตัวผู้ตาสีแดง รอบตาสีดำ ตัวเมียตาสีขาว รอบตาสีแดง ส่วนใหญ่กินผลไม้ เช่นลูกไทร ลูกหว้า ในฤดูผสมพันธุ์อาหารก็จะเพิ่มเป็นสัตว์เล็กๆ เพื่อเพิ่มโปรตีนให้กับลูกอ่อน นกในตระกูลนี้กล่าวได้ว่าเป็นนกที่จับคู่แบบผัวเดียวเมียเดียว

     ทำรังในโพรงต้นไม้ใหญ่ เวลาออกไข่ แม่นกจะเข้าไปอยู่ในโพรง จากนั้นจะทำการปิดปากโพรงด้วยวัสดุต่างๆ จนเหลือเพียงช่องเล็กๆ สำหรับให้พ่อนกนำอาหารมาป้อนแม่นกที่กำลังฟักไข่อยู่ภายใน ดังนั้น หากตัวผู้เป็นอันใดไป เรื่องก็จะจบทันที ... รักเดียวใจเดียวแบบนี้ นับถือ  “แม้น มันเข้ามาทักทายแน่ะ” แม่คุณอุทานอย่างตื่นเต้น หนนี้ใกล้ยิ่งกว่าตอนอาหารเช้าอีกมันมาเกาะ และทำทะเล้นยั่ว ...

     หลังการหยั่งเชิงกันพักใหญ่ มันก็ยอมให้ผู้ชายอย่างนายแม้นเข้าใกล้ ตอนแรกทั้งนกและคน ยังไว้ตัว วางท่า ไม่มีใครยอมขยับก่อน แต่ในที่สุด เรื่องก็คลี่คลาย เมื่อแม่คุณส่งยิ้มให้กับมันเจ้านกขี้เล่นเริ่มการแสดง มันกระโดด เกลือกกลิ้ง แกล้งนอนหลับตาพริ้ม บนพื้นกระดาน และเพื่อการสมานฉันท์ แม่คุณไล้ขนคอมันเบาๆ ราวกับเป็นแมวน้อย เกินเชื่อเหลือกินจริงๆ

     หลังการเชื่อมมิตรภาพอันอบอุ่น เจ้านกกกจอมกิ๊ก ก็หันมาสบตาและส่งเสียงอย่างมีชัยให้กับนายแม้น ก่อนจากไป

    “มันชื่อแจ๋วแหวว ครับ มาอยู่ที่อุทยานฯ ได้เกือบปีแล้ว ชาวบ้านเอามาให้ มันชอบเล่นด้วย ถ้าใจดีและไม่รังแกมัน” เจ้าหน้าที่บอกเรา  เราโบกมือให้กับแจ๋วแหวที่บินมาส่ง เมื่อถึงเวลาเดินทางต่อ ...

      น้องๆ บ่นกันพึมพำ อิจฉาตาร้อนเรื่องนกกก   คณะฯ ลงจากเนินกูดดอยบ่ายแก่ๆ แวะทานอาหารที่ อ.เมืองทองผาภูมิ ก่อนกำหนดรายการใหม่ว่า จะไปแช่น้ำพุร้อนที่หินดาด และหาที่พักแถวนี้ แทนการไปนอนฟังเสียงน้ำตกที่แม่ขมิ้น เพราะเย็นมากแล้ว

     “โน่น ดูชื่อสิ น่ารักเชียว บ้านเล็กริมธาร แวะให้อีกที่นะแม้น” ชื่อเข้าท่า นายแม้นคิดในใจ

     บ้านพักเป็นแบบรีสอร์ท น่ารักครับ ให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี สงบท่ามกลางสวนผลไม้ที่ร่มรื่นและไม้ดอกนานาชนิด พื้นที่โดยรอบกว้างขวาง มีจักรยานให้ขี่เล่น มีลำธารที่เป็นฝายไหลกล่อมคล้ายเสียงน้ำตก ใช้ได้ ตกลงนอนที่นี่แหละ 

     หากสนใจลองแวะดูที่ www.banlekrimtarnresort.9nha.com ... แนะนำครับ รีสอร์ทอยู่ประมาณหลัก กม.ที่ 103.5 ใช้เส้นทางออกจากตัวเมืองกาญจนบุรี - ไทรโยค - ทองผาภูมิ อยู่ด้านซ้ายมือครับ ก่อนถึงทางแยกเข้าน้ำพุร้อนหินดาด ๒ กม. ป้ายชัดเจน หาง่าย สบายๆ และเป็นกันเองดีมาก