ดังนั้นขอเป็นกำลังใจให้เพื่อน ๆ ทุกคน (รวมถึงตัวผู้เขียนเอง...ด้วย..อ่ะนะ) อย่าได้ย่อท้อ อ่อนใจ หรือหมดอาลัยในชีวิตที่จะยืนหยัดต่อไป ต่อสู้กับปัญหาอุปสรรค์ในแต่ละวัน อาจจะไม่ทั้ง 365 วันที่ต้องทุกข์ระทม ขมขื่น คับแค้นใจกับผู้คนรอบข้าง คงมีบ้างสักวันหรือหลายวันหรือหลายเดือน ที่ช่วงชีวิตจะเต็มไปด้วยความสุข สดชื่น และสมหวัง ดั่งทุ่งเปราะภูแสนหวานในภาพถ่ายที่เก็บมาฝาก

     การเดินทางไปศึกษาธรรมชาติบนภูหลวงในช่วงฤดูฝน จะต้องใช้ความอดทน และเตรียมร่างกายให้แข็งแรง เพราะต้องเดินเท้าท่ามกลางสายฝน จนบางครั้งความหนาวเย็นจากน้ำฝน และเท้าที่ย่ำน้ำติดต่อกันหลายชั่วโมง ทำให้เกิดตะคิวที่น่องหรือที่เท้าได้ เหมือนกับผู้เขียนเองที่ได้พบกับความเจ็บปวดทรมานมาแล้ว แต่ก็สามารถก้าวพ้นมาได้อย่างปลอดภัย ยามที่เป็นตะคิวต้องหยุดเดินบริเวณที่เป็นป่า รอบข้างมีสัตว์ป่านานาชนิดไม่ว่าจะเป็นช้าง หมูป่า หรืออื่นๆ ไม่อาจจะคาดเดาว่าจะมีอันตรายเข้าใกล้ตัวเราเมื่อใด แม้จะมีเจ้าหน้าที่นำทางก็ตาม

      และอีกหนึ่งในหลายเหตุผลก็เป็นเพราะว่าถนนขึ้นสู่หน่วยพิทักษ์ป่าโคกนกกระบาบนภูหลวง ยังไม่ได้ปรับปรุงให้เส้นทางขับรถสะดวกสบายตลอดเส้นทางบางช่วงจะยังคงเป็นดินลูกรัง ถ้าฝนตกติดต่อกันหลายวันจะขึ้นภูหลวงได้เฉพาะรถโฟวิล และผู้ขับรถเองก็ต้องระมัดระวังอย่างมาก เพราะอาจจะเกิดอุบัติเหตุเป็นอันตรายถึงชีวิต ผู้เขียนเองนับว่ามีความโชคดีมากๆ ที่มีโอกาสได้ขึ้นภูหลวงในฤดูฝน เนื่องจากได้รับการอนุเคราะห์จากเพื่อนที่แสนดีท่านหนึ่งให้ติดตามขึ้นภูหลวงไปด้วย นับเป็นครั้งที่ 5 รวมครั้งนี้ที่มีโอกาสเดินทางขึ้นไปชื่นชมธรรมชาติ(ดอกไม้)ที่งดงามบนภูหลวง