พักร้อนนี้ที่เกาะมันกลาง กับตะเรงทัวร์ (ตอนที่ 2) โดย...เด็กชายมะยม 

6 - 8 เมษายน 2002 ( : ตะเรงทัวร์ : )  - - - 7 เมษายน 2002 - - -       เช้านี้ที่เกาะมัน อันที่จริงก็ไม่เช้าเท่าไหร่ครับ เกือบ 8 โมงเราถึงจะตื่นโดยพร้อมเพรียง เพื่อไปหาอะไรรองท้องก่อนลงเรือไปดำน้ำตามที่คุณลุงนัดแนะไว้ ใครจะไปก้ไปใครไม่ไปก็อยู่ พวกเราไม่อยู่แน่นอนครับ ประมาณว่ามาแล้วต้องคุ้ม ใครให้ดูอะไรต้องดู นาน นานมาทีที่บ้านก็ไม่มีให้ดู

     อาหารเช้าวันนี้คุณป้ามีกาแฟ โอวัลติน และข้าวต้มปลาคอยท่าเราอยู่เลือกอิ่มกันได้ตามอัธยาศัย หลังจากพักย่อยอาหารประมาณ 10 นาที คุณลุงก็เดินเอาโทรโข่งกำกับการตามบ้านพักหาคนไปดูหน้าคนอยู่ พร้อมทั้งเตือนให้ตระเตรียมอุปกรณ์คู่ชีพ และชูชีพ ก็คือชูชีพกับแว่นดำน้ำนั่นเองล่ะครับ บางคนหาไม่ได้ เพราะหมดเสียก่อนส่วนพวกเราหายห่วงครับ อาศัยความไวและการไหวตัวทันเฉพาะกลุ่มไปหามาได้ครบคน ในสนนราคาอันละ 100 บาท สภาพเผิน ๆ ก็พอใช้ได้ครับ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ น้ำเข้าทุกอัน (คุณลุงอย่าโกรธผมนะ มันเป็นความจริงอ่ะ) ทำให้ผมนึกถึงแว่นตาว่ายน้ำที่แช่ตู้เย็นไว้ขึ้นมาติดหมัด 

คุณลุงบอกว่า จะพาพวกเราไปดูเต่าที่ศูนย์อนุรักษ์เต่าทะเล ที่เกาะมันในกันก่อนจะพาไปลงน้ำจริง ๆ ที่เกาะมันนอกตามคำขอ และตบท้ายที่เกาะมันกลางบ้านเรานี่เอง ที่ศูนย์พิทักษ์เต่าทะเล มีเต่าทะเลน้อยใหญ่อาศัยอยู่ในบ่อเพาะ และบ่อพัก  มีทั้งตัวที่สมบูรณ์ และบาดเจ็บ น่าสงสารนะครับบางตัวหลังโหว่บางตัวเท้าแหว่ง..เฮ้อ สัตว์โลก  ที่นี่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์เต่าทะเลด้วยครับ เลยมีกองทัพเต่าเด็กให้เราได้เห็นกันประมาณสัก 1 กองร้อย น้อยนะครับตามความรู้สึกผม ทะเลไทยกว้างใหญ่ เหลือเต่าอยู่น้อยเดียว แล้วกว่ากองทัพลูกเต่าจะเดินทางลงสู่ทะเลได้ต้องต่อสู้กับสารพัดอย่างอีก เฮ้อ...ขอเฮ้อ อีกทีนะครับ

หลังจากชมโน่นชมนี่หาความรู้ทางวิชาการ  และทำบุญกันไปแล้วเหลือเวลาอีก ประมาณ 20 นาที คุณลุง  ให้โอกาสเราทำความคุ้นเคยกับอุปกรณ์ดำน้ำที่หน้าหาดนี้กัน ที่นี่หินและเปลือกหอยเยอะมากครับ พี่โปฯ เดินลงไปได้ 2-3 ก้าวก็ยิ้มแหยโชว์แผลที่ฝ่าเท้าให้เราดู สักพัก ยายป่าแตกก็โชว์บ้าง จนสักสิบนาทีผ่านไปสาวน้อยผู้ช้ำรักก็เดินบ่นว่าหนูโดนแล้ว  บริเวณนี้นอกจากจะมีหิน และเปลือกหอยชุมแล้ว ยังเป็นแหล่งเพาะปะการังอีกด้วยนะครับ  แถวนี้จะมีปะการังอ่อนอยู่มาก จึงมีบรรดา ปลาเล็ก ๆ มาว่ายเวียนให้เราเห็นอย่างไม่ค่อยกลัวคนเท่าไหร่เลย

     ตัวผมเองเดินลงไปเอาหน้ามุดน้ำได้ 2-3 ผุดก็รู้สึกได้อย่างเดียวเลยครับว่าเค็ม แถมน้ำเข้าหน้ากากอีกต่างหาก  เลยรีบขึ้นมาเตรียมไปอีกตรงนึงดีกว่า พอดีเวลากับที่คุณลุงเรียกขึ้นเรือด้วยครับ จากจุดนี้ราว 20 นาที เราก็ถึงจุดดำน้ำของเกาะมันนอก ที่คุณลุงบอกว่า บอกติไม่พาใครมาแต่เพราะเราร้องกันเหลือเกินแกเลยพามา  เราทยอยลงจากเรือสู่พื้นน้ำกันจนเกือบหมดลำเรือ น้ำเขียวปัดแสดงความลึกที่หยั่ง ไม่ถึง ผมใส่ชูชีพไปลอยคอได้ครู่เดียวทนความเค็มของน้ำไม่ไหวใจเสาะรีบขึ้นมาก่อน  ให้พี่โปฯ เด็กหญิงมิ้ง และน้องอ้วนดำผุดดำว่ายต่อสู้ความเค็มกันไป  สักพักยายป่าแตกคงกลัวไม่คุ้มครับเลย รวบรวมความกล้าลงไปใหม่  อยู่ได้นานพอดูแต่ก็เหมือนผมมั๊งครับลอยคอไปลอยคอมาไม่ได้ไปเทียบท่าขึ้นเกาะ เหมือนคนอื่นเค้า  สักครึ่งชั่วโมงคุณลุงก็เรียกเราให้ขึ้นเรือเพื่อกลับเกาะไปทานอาหารกลางวันกัน  แล้วค่อยไปหาที่ดำกันใหม่ที่เกาะมันกลาง 

อาหารกลางวันของเราเป็นข้าวผัดกุนเชียงรวมญาติทะเล กับผัดซีอิ้วตับหมูปลาหมึกกรอบ ของหวานเป็นส้ม  ก็อร่อยแปลกลิ้นไปอีกแบบครับ ผึ่งพุงล้างเกลือเปลี่ยนเสื้อกันเสร็จก็เตรียมตัวเดินหาที่ลงน้ำกันใหม่ละ ซึ่ง จริง ๆ  มันผิดหลักการอยู่นะครับ เพราะโอกาสไม่สบายท้องมีสูงมาเพราะเพิ่งอิ่มข้าว  เราเดินไปตามทางเดินบนเขาเหมือนที่เดินมาเมื่อวาน แล้วเบี่ยงไปลงทางที่เค้าเรียกว่า เรือปู เพราะคุณลุงบอก ว่าจุดดำอยุ่ตรงนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จครับ  เป็นความเข้าใจที่พลาดไปคุณลุงให้เรารอตรงนี้ เพราะจะให้เรือมาชี้จุด ดำให้

     เรารอเรือกันอยู่สักสิบกว่านาทีเรือก็มาชีมือชี้ไม้ให้เราเดินไปทางซ้ายของเกาะ อืม...ปีนโขดหินไปสัก 2-3 โขด ผมเองก็ยังไม่ห็นว่าน้ำตรงไหนจะดำได้เพราะขุ่นเหลือกำลัง  เลยออกปากถามไปปรากฏว่า เค้าจะมารับเราขึ้นเรือไปดำตรงแถว ๆ กลาง ๆ ทะเลโน่น ... ผมอึ้งในใจมากครับสารภาพตามตรง เพราะอุปกรณ์ที่เรามีอยู่ตอนนี้ก็มีชูชีพคนละตัว  แว่นห่วย ๆ คนละอัน รองเท้าฟองน้ำคนละคู่ กับไม้จิ้มหอยแม่นอีก 2 อัน ... กับคน 10 คน น่าคิดนะครับเรือที่จะพาเราไปก็เป็นเรือ  ท้องแบนเหมือนที่ใช้ตอนน้ำท่วมกรุงเทพอ่ะครับติดเครื่องเรือเข้าไป...  

เราเดินลุยน้ำไปปีนขึ้นเรือที่พื้นลื้นมากมากครับ เพราะเป็นหินซึ่งเป็นแนวประการังอ่อนที่น้ำขุ่นมาก ทุกก้าวของผมบอกตรง ๆ ไม่ไว้ใจเลย ไม่อยากให้เท้าเป็นแผลเพราะน้ำที่ขุ่นคลักไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่บ้าง  ผมไม่ได้เจ้าสำอางค์นักนะครับ แต่ผมไม่อยากติดเชื้ออะไรเพิ่มอีก พอขึ้นไปได้ถึงที่พ่อหนุ่มน้อยชี้หมายให้เราดำ มองลงไปเห็นดอกหินเขียวคอยเราอยู่ข้างล่าง  แต่ใจผมมันยังไงบอกไม่ถูก น้ำไม่ใสและรู้สึกไม่ปลอดภัยมั๊งครับ เพราะคลื่นแรงใช้ได้เลย ดำคงเหนื่อย  อีกอย่างผมคยดำก็กับเรือใหญ่ถึงจะเป็นแค่การดำผิวน้ำก็เหอะ รุ้สึกไม่ปลอดภัยครับ  เลยขอให้เค้าพาเข้าฝั่งดีกว่านั่งเรือโต้คลื่นโต้ลมอยู่สัก 10-15 นาที ถึงจะเข้าฝั่งได้ แต่ทุก ๆ วินาที ผมรู้สึกนานพอได้เลยครับ... มาถึงสันทรายเพื่อนร่วมเรือคนนึงขอลงไปดำดู แถวนี้หอยแม่นเยอะครับเป็นดงเลย

เช่นเดียวกับที่หน้าหาดที่ท้ายสุดพวกผมใช้เป็นที่แช่น้ำเดินดูปลา และปะการังกัน  ทำให้พบว่า จะดูปะการังที่นี่ใช้วิธีนี้และบริเวณนี้ดีสุด เพราะน้ำแถวนี้ใส มองเห็นทุกอย่างชัดเจน มีพื้นทรายให้เดินเหยียบมีหินโขดเล็ก ๆ  ให้ปลาแอบ มีประการังเล็ก ๆ ให้เราดู  มีหอยมือเสือและหอยเม่น... ค่อนข้างใช้ได้ครับ  สำหรับแนวปะการังน้ำตื้นที่นี่เป็นแนวประการรังกำลังโตที่เหมากับการเริ่มรู้จักทะเลครับ

       เราเดินผุดเดินว่ายกันอยู่นานก่อนที่จะไปผลัดผ้าอาบน้ำรอกินอาหารเย็นของวันนี้กัน วันนี้ดวงอาทิตย์โบกมือลาพวกเราไปโดยไม่ได้ถ่ายรูปเอาไว้  แต่ก็มีประสบการณ์แปลกใหม่เยอะแยะเกิดขึ้นใต้ดวงอาทิตย์  วันนี้เราใช้เวลาหลังอาหารหมดไปกับการถ่ายทอดเรื่องราวส่วนตัวต่างๆ ต่อกัน เล่นไพ่ จนง่วง...หลับไป กับเตอกีร่าที่เหลือจากคืนก่อน 

พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราหนีโลกแห่งความเป็นจริงมา 
พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เล่นน้ำทะเลแล้วขึ้นมานอนหลับ 
พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายของเราและเกาะมันกลางในทริปนี้... 

"  เด็กชายมะยม "

ติดตามตอนที่ 1 | 3

ขอขอบคุณ : ข้อมูลจาก www.catcha.co.th  ซึ่งปัจจุบันได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับ บริษัทเอ็มเว็บ (ประเทศไทย) จำกัด ในการนำเสนอข้อมูลสาระประโยชน์ต่างๆ