"หลบร้อนหนนี้ที่ เกาะมันกลาง"  โดย...เด็กชายมะยม 
6 - 8 เมษายน 2002 ( : ตะเรงทัวร์ : ) 

การใช้ชีวิตเกือบอิสระของคนติดเกาะกลุ่มหนึ่งก็มาถึงวันสุดท้าย :)  เปิดเช้าด้วยเสียงเคาะระฆังอย่างเคย  แต่ดุจะลุกยากลุกเย็นกว่าเคยมาก เพราะกว่าจะยอมลุกกันก็โน่น ตอนเค้าตัดไฟแหละครับ ประมาณ 8 โมงเห็นจะได้  เรารู้สึกตรงกันว่าเหมือนเรามาอยู่ค่ายหน้าร้อนกันครับ "Summer Camp" เพราะนอนตื่นสายก็ไม่ได้ จะไม่มีข้าวกิน จะไม่ทันไปเล่นน้ำ ดำน้ำ เฮ้อ... ตามสัญญาหน้าเกาะของคุณลุงที่ว่า  พวกคุณทั้งหลายจงตื่นมาแต่เช้าลุงจะให้คนพาไปดำน้ำที่จุดที่ "ใช่เลย" อืม...ม....ครับลุง พวกผมจะตื่น หลังจากล้างหน้าล้างตา เดินไปกินข้าวกินปลาตามที่คุณป้าได้จัดหาไว้ให้เราแล้ว ผึ่งพุงกันสักครู่ เปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้าเดินมุ่งหน้าไปหาคุณลุง

"หึ หึ อย่าไปเลยคุณ น้ำมันแรง" คุณลุงเสถียรกล่าว ยิ้มแหย ๆ เหมือนรู้ว่า พลาดอีกละ อิอิ แต่ก็ดีครับทำให้เราได้ลงเล่นน้ำชมแนวนิเวศน์วิทยาที่หน้าหาดในช่วงเวลาที่แตกต่างไป เช้า ๆ อย่างนี้มีปลาตัวใหญ่เข้ามามากขึ้น เพราะว่าน้ำขึ้นนั่นเองล่ะครับ น้อง ๆ หลายคนไปลอยก้นดำดูปะการังน้ำตื้นกัน เพราะว่าน้ำใสและเค็มน้อยลงมาก :) เกือบเที่ยงแดดแรงขึ้นแต่อาศัยร่มไม้และเปลญวนริมหาดนอนเอ้เต้ ลอยคอให้คลื่นซัดเล่น บางคนจึงสนุกกับ การหาหินสวย ๆ ริมหาด เค้าสนุกตริง ๆ นะครับ เกยตื้นอยู่ได้เป็นหลายสิบนาที

เห็นแล้วนึกถึงสมัยยังเด็กไปทะเลกับที่บ้าน ลอยคอ เกยตื้นโต้คลื่นกันจนตัวดำ เป็นไข้ไม่สบายไปเลยก็มี ไม่นานเราขึ้นจากน้ำเค็มไปอาบน้ำจืดกัน เพื่อเตรียมรอระฆังดังเรียกทานข้าว "มื้อสุดท้าย...บนเกาะมันกลาง" :) ผู้คนบางส่วนกลับไปกันแต่เช้า เพราะมีธุระ จริง ๆ คงเลี่ยงรถติดแหละครับ ทำให้ผู้คนในโรงอาหารบางตาลงไปกว่าครึ่ง แต่ดีครับคนน้อย ผมชอบ:)

คุณลุงแจ้งกำหนดการว่าเราจะออกจากที่นี่สักบ่าย 3 โมงเพราะเราขึ้นรถเที่ยว 4 โมงครึ่งกัน หลังจากอาหารมื้อนี้บางคนก็เลยไปไหว้ศาลเจ้าแม่กวนอิมที่เราเห็นอยู่ตลอด 3 วันที่อยู่ที่นี่ คุณลุงแกมาเฉลยเอาเย็นวันที่ 2 กลับจากดำน้ำนั่นแหละว่า ศักดิ์สิทธิ์ด้วย เลยทยอยไปไหว้กัน ไอ้ตัวผมสมัครใจไปเก็บข้าวเก็บของเตรียมเดินทางกลับแล้วก็ว่าจะเดินหาที่นอนเล่นเป็นแปะสุดท้ายก่อนจากเกาะมันกลางไป ไม่ทันเท่าไหร่ อีกแล้วครับ คุณลุงถือโทรโข่งมาประกาศข่าวว่าต้องกลับเร็วขึ้นเพราะเดี๋ยวน้ำลงเรือออกไม่ได้ แต่จะแก้ตัวด้วยการบอกรถที่มารับให้พาไปซื้อของ อืม...อีกแล้วนะครับคุณลุง ...

     อ่ะ ลงเรือกันอีกแล้วครับ แดดบ่ายต่างกับแดดสายและแดดเย็นตรงที่มันร้อนกว่าครับ (อันนี้ผมว่าเองครับไม่ใช่ด้วยหลักการใด ๆ ) ลมที่พัดเข้าเรือมีแต่ทางปากประตูเอี๊ยมจุ้นเท่านั้น เกือบแย่ ขากลับนี่คุณป้าท่านกลับมากับพวกเราด้วยนั่งหน้าเรือเป็นแม่ย่านางเลยครับ ตะแรกก็กลังแกจะร้อน เป็นลม แต่ก็นะครับด้วยความเป็นคนเคย ๆ ที่นั่งของคุณป้าลมโกรกมากสุด เรื่องแดด ไม่มีปัญหาเพราะท่านมีร่มส่วนตัวมา แหม! 

คุณลุงมารอรับพวกเราที่หน้าหาดได้ยังไงก็ไม่รู้  จัดส่งพวกเราขึ้นรถ แล้วก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณลุงที่ขับรถดูแลพวกเราไป เชื่อมั๊ยครับ คน 6 คนมีเงินรวมกันไม่ถึง พันบาท ค่าที่ไม่มี ATM บนเกาะ เครดิตการ์ดก็เอามารูดไม่ได้นี่แหละ ทำให้คุณลุงมีโอกาสเป็นเจ้าหนี้พวกผม ไถแกมาได้ 2500 บาท :) จับจ่ายของฝากกันอย่างเอาเป็นเอาตาย...ยังเหลือเลยครับ แล้วคุณลุงก็พาเราไปกด ATM แกวางแผนไว้แล้ว อิอิ จากนั้นแกจึงพาพวกคนติดเกาะมาส่งที่ท่ารถ เป็นอันเสร็จพิธี

อาจจะมีเล่าข้าม เล่าขาด เล่าเกิน ไปก็ขออภัยไว้ด้วยนะครับ เพราะว่าเขียนหลังจากไปมาร่วม 2 อาทิตย์มันก็เลยเลือนลางไปบ้าง แต่ที่แจ่มชัดอยู่เสมอคือประโยคที่ว่า "เที่ยวเมืองไทย...ไม่ไปไม่รู้" ครับผม

    ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับมาเล่าให้อ่านกันอีก (เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ไปเที่ยวอีก) ยังไงก็ฝากให้ช่วยกันเที่ยวเมืองไทยให้ทั่วกันก่อนนะครับ มีสถานที่สวยงาม น่าสนใจมากมายและที่สำคัญช่วยกันอนุรักษ์ให้อยู่นาน ๆ มีไว้ให้ลูกให้หลานได้ดูกัน 

    ใครที่มีความสามารถในการเล่าเรื่องผ่านตัวหนังสือ อย่ารอช้าใช้ Catcha เป็นเวทีของคุณนะครับ เรื่องราวจะได้ลงตรงไหน เราจะอีเมล์ไปบอก  ถ้าจะส่งเป็น e-mail ก็ส่งหาผมที่ mayom3000@catcha.com 

"  เด็กชายมะยม "

ติดตามตอนที่ 1 | 2

ขอขอบคุณ : ข้อมูลจาก www.catcha.co.th  ซึ่งปัจจุบันได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับ บริษัทเอ็มเว็บ (ประเทศไทย) จำกัด ในการนำเสนอข้อมูลสาระประโยชน์ต่างๆ