หลังจากรถพร้อม คนพร้อม เวลาดี 8.00 น. เคารพธงชาติ ก็ขับรถตรงเข้าด่านมิตรภาพไทย – ลาว ซึ่งใครที่จะไปเวียงจันทน์ วังเวียง หลวงพระบาง โดยใช้ทางรถจะต้องเข้าด่านนี้ ซึ่งจะปลอดภัยและสภาพถนนจะดีที่สุด

    ในการทำเอกสารก็ค่อนข้างนานเอาเรื่องเหมือนกัน เนื่องจากว่าเจ้ารถคันนี้ยังไม่เคยมีประวัติที่วิ่งออกนอกประเทศ (ฟังแล้วดูดี๊ดี) เลยต้องมีการตรวจเอกสารค่อนข้างละเอียด หลังจากที่ประทับพาสปอร์ตทั้งคนและรถ รวมถึงจ่ายค่าธรรมเนียมเรียบร้อยแล้ว ก็ขับรถออกจากประเทศไทย

   หลังจากออกจากด่าน ต.ม. ของไทยเจ้า Rider ก็พาวิ่งข้ามสะพานมิตรภาพไทย – ลาว เพื่อเข้าไปสู่ด่าน ต.ม. ของประเทศลาว แต่เอ๊...อ้อ..ก่อนที่จะเข้าประเทศเค้ารถทุกคันที่เข้ามาจากไทยจะต้องมีการพ่นยาง พ่นตัวรถในการฆ่าเชื้อโรคเสียก่อน เพราะทางเพื่อนลาวกลัวว่ารถจากเมืองไทยจะนำเชื้อโรคไปสู่บ้านเค้า

   พวกเราใช้เวลาร่วมชั่วโมงในการเดินเอกสารที่ ต.ม ฝั่งลาว ซึ่งระบบในการตรวจเอกสารดูแล้วระบบไม่ดีเท่าที่ควร ซับไป ซ้อนมา ช่องตรวจเอกสารไม่เป็นแนวเดียวกัน แต่ก็ช่างมันเหอะ ตรูอยากเที่ยวเต็มที่แล้ว อยากจะตรวจ อยากจะเช็คอะไรก็เชิญ

   ตรวจเอกสารเสร็จ พวกเราก็นึกว่าจะได้ไปกันซะที แต่ขอโทษ..ยังไปบ่ได้เด้อ..(เสียงจากเจ้าหน้าที่ ต.ม) “เจ้าจะต้องไปทำประกันเสียก่อน” ก็เป็นการดีอีกอย่างหนึ่งในการทำประกันรถยนต์หากเกิดอุบัติเหตุทางบริษัทประกันฯ ของทางลาวจะได้เป็นผู้รับผิดชอบ

     “เสร็จซะที” อุทานออกมาเกือบพร้อมๆ กัน เมื่อเสร็จด้านพิธีการเรียบร้อย พวกเราก็ออกจากด่าน ต.ม ของลาวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง นครเวียงจันทน์เพื่อจะผ่านไปยังเมืองหลวงพระบาง ออกจากด่านได้ไม่เกิน 800 เมตร เจอทางแยก “เฮ้ย..ไปทางไหนดีวะ” และแล้วก็ตัดสินใจเลี้ยวขวา เพราะมีปั๊มน้ำมันอยู่ด้านนั้นเพื่อจะได้เข้าไปถามคนเติมน้ำมัน “ไปทางนี้ถูกแล้วครับ” เด็กปั๊มบอก ก็ถือว่าเป็นฤกษ์งามยามดีที่สุ่มเลี้ยวครั้งแรกก็ถูกต้องตรงเผง แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เจอกับปัญหาเดิมๆ คือไม่รู้จะไปทางไหนดี เลยต้องหาซื้อแผนที่ ทำให้เสียเวลาหลงในเวียงจันทน์ร่วมๆ ชั่วโมง

    เมื่อได้แผนที่มา แต๊น แต่น .. ไม่มีปัญหา เรามุ่งหน้าไปยังเมืองวังเวียง โดยใช้เส้นทางหลวงที่ 13 สู่หลวงพระบาง ในการขับรถครั้งนี้ต้องระวังมากเป็นพิเศษ เนื่องจากมีข้อจำกัดค่อนข้างเยอะ เช่น ขับเลนไม่เหมือนบ้านเรา คน (ทุกคน) ที่ขี่จักรยานก็จะขี่เป็นหน้ากระดานโดยไม่สนใจว่าจะขวางถนน อาจจะเป็นสิ่งปกติสำหรับเค้า ชาวบ้านที่อยู่ข้างทางที่สังเกตจะทำไม้กวาดขาย ก็จะขึ้นมานั่งบนไหล่ทางกันเป็นแถว ครั้งนี้รถจะต้องระวังคนอย่างมาก

    ระหว่างทางจากเวียงจันทน์มาถึงวังเวียงยังเป็นถนนที่ยังพอทำเวลาได้บ้างถึงจะไม่มากนัก เนื่องจากถนนยังไม่ขึ้นเขามากแต่ที่จะต้องระวังเป็นพิเศษคือ คนตามถนน ลองคิดภาพตามกันนะครับ ถนนเล็กๆ สองเลน มีหมู่บ้านอยู่ริมถนน และมีทั้งเด็กเล็ก คนแก่ คนไม่แก่ นั่งบนถนน (ย้ำ..บนถนนไม่ใช่ไหล่ทาง) จึงต้องขับไปลุ้นไป ตรูจะเฉี่ยวใครบ้างรึป่าวฟะเนี่ย!!

    ใช้เวลาประมาณ 3-4 ชม. มาถึงวังเวียง เป็นเวลาประมาณบ่ายโมง โค – ต – ร หิวเลย ต้องหาอะไรกินซะหน่อย ก่อนที่จะควบเจ้า Rider ต่อไปหลวงพระบาง จริงๆ แล้วที่วังเวียงเราก็จะพักเหมือนกันแต่จะแวะพักในวันกลับ ส่วนวันนี้พักกินข้าวกันก่อน

    ขับหาที่กินเรื่อยๆ ก็เห็นป้ายว่ามีร้านอาหาร ก็เลยขับเข้าทางลูกรังประมาณซักห้าร้อยเมตร ก็มองเห็นภูเขาอยู่ด้านหน้า แม่น้ำซองอยู่ข้างล่าง สวยงามมั่กๆ มีสะพานไม้เล็กๆ ข้ามไปอีกฝั่งสำหรับไปทานอาหาร พวกเรานั่งกันจนเพลินหลังจากที่นั่งอยู่ในรถกันตั้งแต่สี่ทุ่มจนถึงบ่าย โดยคิดว่าอีกแค่สองร้อยกิโลก็ถึงหลวงพระบางแล้ว จนกินข้าวเสร็จ นั่งพักเสร็จดูนาฬิกา .. บ่าย 3 โมงแล้ว คิดในใจ “แค่สองร้อยโล เต็มที่ก็สามชั่วโมง”

      แต่แล้วก็ตรงกันข้ามกับที่คิด คนขายข้าวบอกว่าทำไมไม่พักที่นี่ก่อน กว่าจะไปถึงหลวงพระบางอีกประมาณ 6 ชั่วโมงนะ