จากใจที่ล่องลอยออกนอกหน้าต่าง บินไปตามการชี้นำของเข็มทิศจินตนาการ ระยะเดินทางร่วมๆ 8 ชั่วโมง อันดามันวันฟ้าใสที่ระนอง เป็นภาพอันมิอาจขจัดออกจากความคิดแม้ยามหยุดหลับ ผมไม่เคยถามตัวเองว่าผมมาที่นี้ทำไม คำตอบมันชัดในตัวว่า ผมกับทะเลคือชีวิตที่สัมพันธ์จนไม่อาจแยกจากกัน...

  หลายวินาทีหมุนรอบเป็นนาทีจนครบหน่วยของชั่วโมง ผมผละออกจากภาระกิจที่ต้องทำ โดยหันหลังให้ ไม่มองกลับกับสิ่งที่อยู่อีกด้าน อยู่กับความตั้งใจที่หวังว่า 2-3 วัน ที่เดินออกจากมาจะทำให้ผมพบเจอเรื่องราวของการเปลี่ยนแปลง

ผมเดินทางออกจากจุดใหญ่ของประเทศ มุ่งสู่จุดเล็กๆที่จังหวัดระนอง ที่นั้นมีหมู่บ้านของชุมชนมุสลิม ที่รวมตัวกันตั้งเป็นกลุ่มโฮมสเตย์บ้านม่วงกลวง ซึ่งตั้งอยู่ที่บ้านม่วงกลวง ต.ม่วงกลวง อ.กะเปอร์ จ.ระนอง

  การเจอะเจอกันครั้งแรกของผมกับผู้คนที่นี้ไม่ทำให้ผมต้องเสียเวลา เพราะว่าสิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้นั้นคือ มิตรไมตรี มีผลลัพธ์อยู่บนคำตอบของความจริงใจ...แตกต่างกับชุมชนเมืองใหญ่ ที่ต้องระวังพวกที่มักชอบขโมยฉกฉวยเอาความรู้สึกที่จริงใจ...ที่นี้ทำให้ผมคลายตัวเองออกจากการระแวดระวังอีกครั้ง

  อากาศชื้นรอบข้างหลังจากฝนเพิ่งตกไม่นาน บวกกับสายลมพัดผ่านเป็นระยะด้วยแรงหนุนของทะเล ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหนาวเย็นเลย เพราะสิ่งที่ขจัดความเหน็บหนาว คือสิ่งที่ปรากฎบนใบหน้าของผู้คนที่นี้...รอยยิ้มที่ปนไปด้วยความอบอุ่น

  หลังจากผู้นำชุมชนแจกแจงเรื่องระเบียบและวิถีปฏิบัติง่ายๆของการดำรงอยู่ของคนที่นี้ มีเพียงข้อห้ามเรื่องการนำสิ่งเสพติดทุกชนิดเข้ามาในหมู่บ้าน(ทุกอย่าง) และในการแต่งกายของผู้หญิง

ผมเข้าใจว่านั้นคงหมายถึง การนุ่งสั่นหรือเสื้อกล้ามจนเกินงามแบบที่สมัยนิยมกันอยู่ในขณะนี้ หรือการนุ่งบิกินี่เดินเล่นน้ำตามชายหาด หากมองในรายระเอียดผมถือว่านั้นเป็นผลดีด้วยซ้ำ ที่จะหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเกิดขึ้น....จนกลายเป็นความสูญเสียที่ไม่มีใครปราถนา

  ผมแยกย้ายไปยังบ้านที่จะพัก ที่นี้ผมได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ครอบครับที่เพิ่งมาก่อเป็นรูปธรรม นั้นทำให้ผมไม่เคอะเขินที่จะเรียกหญิงสูงวัยของครอบครัวนี้ว่า “มะ” หมายถึง “แม่” หลังจากทำภาระกิจส่วนตัวเสร็จ รับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ผมเดินไปยังศาลาเอนกประสงค์ ที่เป็นทั้งที่รวมตัวของคนในหมู่บ้านเมื่อมีงาน หรือต้องการแจ้งข่าวสารต่างๆแก่คนในชุมชน

  หลังจากมีการกล่าวต้อนรับ วันนี้ถือว่าโชคดีเพราะทางประธานชุมชนโฮมสเตย์บ้านม่วงกลวง ได้จัดการแสดงจากน้องๆ เริ่มด้วยการร้องเพลงประสานเสียง เป็นภาษามลายู ถึงผมจะสงสัยในความหมายของภาษาแต่ก็รู้สึกได้ว่า

บทเพลงนี้ช่างเพราะอีกทั้งยังมีความหมาย ดูได้จากผู้แสดงบนเวที ที่มีความตั้งใจ เมื่อจบการแสดงชุดแรก จึงได้คำตอบจากผู้รู้ว่าความหมายของเพลงนี้ว่าด้วยการสรรเสริญ พระอัลเลาะห์ ศาสดาของศาสนาอิสลาม

  จากนั้นเป็นการแสดงประกอบเพลงที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตและการดำรงอยู่ของผู้คนที่นี้ ที่มีอาชีพประมง และการทำเคยหรือกะปิกุ้ง ที่ถือว่าอร่อยและเป็นที่นิยมของคนที่บริโภค...

หลังเสร็จสิ้นกิจกรรมผมเดินกลับที่พักโดยมีดาวบนท้องฟ้าเป็นเพื่อนและราตรีที่รอคอยวันใหม่เป็นมิตร....เพราะผมต้องกลับไปพักผ่อนเอาแรง เนื่องจากพรุ่งนี้จะต้องออกทะเลเพื่อเรียนรู้ความเป็นอยู่ของผู้คนที่นี้

  มะยังจำอาหารที่สามีเธอชอบทานได้ ยังจำเรื่องราวที่สามีปฎิบัติต่อภรรยาอันเป็นที่รักได้ดี อีกทั้งยังคงมิลืมเลือนความทรงจำครั้งก่อนๆที่หลับตาครั้งใด ยังคงมีรอยยิ้มของชายผู้เป็นที่รักคนนั้นปรากฎให้เห็นอยู่เสมอ

  เรือประมงพาผมออกทะเลเพื่อชมการเลี้ยงปูนิ่ม อีกทั้งปลาในกระชัง อาชีพหลักของชาวบ้านที่นี้ เนื่องจากการเอื้ออำนวยทางทรัพยากรธรรมชาติอันอุดม โดยมิได้เก็บเกี่ยวเอาแต่ผลประโยชน์อย่างเดียว

อีกทั้งชาวบ้านที่นี้ยังมีการร่วมมือร่วมใจกันรักษาและบ่มเพาะทรัพยากรธรรมชาติ เห็นได้จากการเพาะต้นกล้าทดแทนต้นที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ ซึนามิ ส่งผลต่อฝั่งทะเลอันดามันเกือบทุกที่...ไม่มากก็น้อย

  วิธีการเลี้ยงปูนิ่มที่นี้มีการเลี้ยงในกะชัง โดยนำปูที่จะเลี้ยงมาแยกไว้ในตะกร้า 1 ตัวต่อหนึ่งตะกร้า กว่าจะมาเสริฟ เป็นอาหารเลิศรส จะต้องมีการเฝ้าดูว่า เมื่อปูทำการลอกคราบจะต้องรีบนำออกมา เพราะถ้าหากปล่อยทิ้งไว้ เกิน 2 ชั่วโมง ปูก็จะกลับมาแข็งตัวอีกครั้ง นั้นหมายถึงว่าจะต้องรอปูมันทำการลอกคราบครั้งต่อไป

  ผมยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เค้าไม่ได้เลี้ยงแค่10-20 ตัว แต่นับเป็นหลายกระชังดีกว่ายังไม่เจาะจงลงไปในกล่องตะกร้าเล็กๆอีก แล้วจะรู้ได้ไงว่ากะชังปูอันไหนจะลอกคราบ และผมก็แจ้งในขอสงสัย....เพราะเค้ามีอาชีพและวิถีที่ควบคู่กับชีวิตไปด้วยกัน

  ผมนั่งเรือกลับเข้ามาบนฝั่ง โดยนำเอาเรื่องราวที่เจอะเจอกลับมาด้วย หวังว่าจะมาบอกต่อในสิ่งที่พบเห็นแก่ พวกพ้อง,น้องพี่ หรือแม้แต่มิตรสหายที่อยากเข้าใกล้และสัมผัส

(วิถี, ชีวิต, ชุมชน, สายน้ำ, ท้องฟ้า, ทะเล ) การมาเพื่อพบและต้องลาเมื่อจาก ปฏิเสธไม่ได้ว่าทำให้ผมใจหายเหมือนกัน

  การมารวมกันที่ศาลาเอนกประสงค์เกิดขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้มากล่าวเพื่อต้อนรับแต่เป็นการบอกลาจาก ชุมชนโฮมสเตย์มุสลิมบ้านม่วงกลวง ที่ๆผมเลือกเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

มีเพียงคำพูดไม่กี่คำที่ออกมา แต่มากด้วยความหมายแห่งความรู้สึก “ขอให้โชคดี ขอให้เดินทางปลอดภัย มีโอกาสกลับมาที่นี้อีกครั้งนะ....และขอให้พระเจ้าคุ้มครอง”

  ท้องฟ้าอันดามันที่ระนองดูโปร่งใส ไกลออกไปเป็นเกาะเล็กๆสุดตาเกินคาดคะเนได้ว่า การเคลื่อนไหวของคนบนเกาะเป็นอย่างไรทำอะไรกันอยู่ ไม่สามารถบอกได้โดยสายตา มีเพียงผมที่รู้ว่าการเดินทางลงใต้ครั้งนี้

ผมได้ก้าวออกมาไกลกว่าจุดเดิมอีกครั้ง จากจุดที่ต้องลงทุนคือการก้าวออกมา มีผลกำไรตอบแทนคือเรื่องราวของชีวิตอีกเรื่องหนึ่งในความทรงจำ และมันจะทำให้ผมนึกถึงที่นี้ได้อย่างเห็นภาพ....เมื่อยามหลับตาคิดถึงทะเลทรายที่ระนอง