บทที่ 2  การตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวของนักเรียนดำน้ำอ่อนหัด  โดย...อ๋อง บางนรา

และแล้ววันที่ตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวก็มาถึง หึหึ !!      “ป๋า! ผมจะไปเรียนดำน้ำนะ ที่พีพี” ผมเอ่ย     “ไปกี่คน ว่ายน้ำเก่งเหรอ ?” พ่อถาม     “ก็คนเดียว ชวนใครแล้วไม่มีใครไป ว่ายน้ำไม่เก่ง ที แล้วเรื่องดำน้ำ เขาให้จม ไม่ใช้ให้ลอย” ผมตอบ     “แล้วจะไปกี่วันล่ะ” พ่อถามอีก     “ไม่เกินสิบวัน” ผมตอบอีก     “เออ! แล้วแต่” นั่นคือ คำตอบสุดท้ายของพ่อ      วันเดินทางมาถึง เพื่อนมาส่งที่ท่ารถ     “มึงแน่ใจนะ จะไปคนเดียว”     “เออ! ช่างกูเหอะ พวกมึงเสือกไม่ไปนี่หว่า”     “โชคดีนะ แล้วเจอกัน”

     ถึงกระบี่เช้า ก็ไปที่ท่าเรือเจ้าฟ้า เพื่อไปเกาะพีพี  ช่วงนั่งเรือก็มีโอกาสคุยกับผู้โดยสารที่นั่งไปด้วยกัน  เขาเป็นไกด์ท้องถิ่นจับฝรั่งที่มาเที่ยว  เพื่อหาที่พักให้ฝรั่ง และเสนอโปรแกรมนำเที่ยวให้กับนักท่องเที่ยว  คุยไปคุยมาก็ทราบว่า เขาเคยเรียนดำน้ำมา (ไม่รู้ว่าเขาโม้รึเปล่า) แต่ก็ได้รับคำปลอบประโลมว่า เฮ้ย! ดำน้ำง่าย ผ่านอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว  ผมก็ได้แต่พูดว่า แน่นะ ง่ายแน่นะ พูดแบบนี้แหล่ะ  เพื่อสร้างความมั่นใจให้ตนเอง เขาบอกอีกว่า เดี๋ยวพอถึงเกาะจะพาไปหาที่พัก และหาร้านสอนดำน้ำด้วย พอถึงเกาะได้ที่พักในราคาไม่แพง เพราะช่วงโลว์ซีซั่น เป็นลักษณะห้องแถว คืนละ 150 บาทเอง แหม! ต้องประหยัดกันหน่อย อยู่ตั้ง 10 วัน ไหนจะค่าอาหาร ค่าเรียนดำน้ำ เอาล่ะ! ไปหาที่เรียนดำน้ำกันเหอะ ก็ไปที่ร้านดำน้ำคนไทยแห่งหนึ่ง อย่าให้บอกเลยว่าที่ไหน พอไปถึง ผมก็ถาม

    “พี่ครับ! ผมอยากเรียนดำน้ำครับ” 
    “น้องจะเรียนหลักสูตรอะไรล่ะ” 
    “ก็หลักสูตร open water ครับ ยังไม่เคยดำน้ำมาก่อนเลย  เอ่อ.. ค่าเรียนเท่าไหร่ครับ”
    “ก็ 11,000 บาท นะน้อง”

    ผมทำหน้าครุ่นคิด... และงงเล็กน้อย
    “เออ! พี่คนหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยนาม) แนะนำมาครับ บอกให้มาพบอาจารย์... หรือพี่... ก็ได้ ลดราคาลงหน่อยไม่ได้เหรอครับ” 

    พี่ที่อยู่ร้านดำน้ำแห่งนั้น ขยับแว่นตาเล็กน้อย ควันบุหรี่ลอยฟ่องผ่านปากเขา ราวกับฟองอากาศที่ผ่านจากท่อ snorkel แล้วเอ่ยว่า
    “น้อง! ช่วงนี้ค่าเงินบาทมัน 50 บาทกว่า  ต่อดอลลาร์นะ ที่นี่คิดราคาตามเงินดอลลาร์ ที่ไหนๆ ก็เหมือนกัน”
     ”แต่ผมอ่านจากหนังสือ อสท. ที่เกาะเต่า ค่าเรียนแค่ 6,500 - 7,000 เอง หรือ ที่กรุงเทพฯ ค่าเรียนก็ 7,500 นี่นา” ผมเริ่มตอบโต้

    “ก็แล้วแต่น้อง ถ้าน้องจะเรียนที่เกาะเต่าก็ได้ แต่มันไม่มีอะไรให้ดูแล้ว หรือ จะเรียนที่กรุงเทพฯ  เขาคิดค่าสอน 7,500 แต่เวลาสอบภาคปฏิบัติก็ต้องเสียค่ารถ ค่าเรือ อาหาร ที่พักอีกต่างหาก”  เขาตอบโต้ เช่นกัน

      ”แต่ผมยังไม่ลดละความพยายาม “โธ่! พี่ครับ ผมเป็นคนไทย ยังไงน่าจะสนับสนุนคนไทยให้เรียนดำน้ำกันเยอะๆ นะ”

    “ไม่ได้หรอกน้อง” ตอบแบบขอไปที

     “OK ขอบคุณพี่มากครับ” ผมตอบแบบซาบซึ้งจริงๆ ที่คนไทยด้วยกัน ไม่เห็นใจกันเลย ผมเองไม่อยากจะโทษเขาหรอก อาจจะเป็นนโยบายของร้านก็ได้ 

     หลังจากนั้นผมก็ได้ไปเสาะหาร้านอื่นต่อไป ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นร้านดำน้ำของชาวต่างประเทศ ซึ่งราคาก็เหมือนๆ กับร้านแรก ที่ผมถามมาแล้ว ซึ่งค่าเล่าเรียนจะตกประมาณ 10,000 บาท แต่ผมก็ชื่นชมพวกร้านต่างประเทศเหล่านี้อย่างนึง คือ เขาแนะนำให้ไปร้านดำน้ำคนไทยอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งร้านดำน้ำต่างประเทศเหล้านั้นหลายๆ ร้านบอกว่า ลองไปที่นั่นดูสิ เขาอาจจะให้ราคาพิเศษสำหรับคนไทยนะ  ผมก็ต้องขอขอบคุณร้านดำน้ำต่างประเทศเหล่านั้นด้วย ซึ่งยังพอมีน้ำใจกับผมบ้าง จากนั้นผมก็ได้ไปถามร้านดำน้ำแห่งนั้นทันที ชื่อร้าน ….(ขออุบไว้ก็แล้วกัน) ซึ่งมีคนไทยเป็นเจ้าของ พอเข้าไปถามราคาเขาบอกว่า ค่าเรียน 10,000 บาทเหมือนทุกร้าน ผมก็ขอต่อรองบอกว่า พี่ผมพาเงินมาไม่พอหรอกนะ ผมพามา 10,000 นิดหน่อยเอง ต้องเป็นค่าที่พัก และค่าอาหารด้วย

     พี่เขาก็บอกว่า งั้นเอาอย่างนี้ พี่ดีใจมากเลยนะ ที่คนไทยสนใจดำน้ำ แถมมาคนเดียวอีก ตั้งแต่พี่เปิดร้านมามีน้องเป็นคนไทยคนที่สองมาเรียนกับพี่ นอกนั้นเป็นฝรั่งหมด พี่ลดให้ 30% เหลือ 6,500 น้องคิดว่าพอไหวไหม แหม! ราคาอย่างนี้พลาดได้ไง ก็ตองตกลงทันทีว่า OK ครับพี่  เอ่อ!  ผมต้องทำอย่างไรบ้างครับ ไม่มีความรู้ประสบการณ์ด้านดำน้ำแบบ scuba เลย พี่เขาก็บอกว่า ก่อนอื่นต้อง test ว่ายน้ำ 200 เมตร และลอยตัวในน้ำ 1 นาที ให้ผ่านก่อน จึงจะเรียนได้ เพราะเป็นมาตรฐานของ PADI พอหลังจากผ่านเกณฑ์คัดเลือกแล้ว ก็เรียนอีก 4 วัน มีการสอบภาคทฤษฎี และปฏิบัติ ใน 4 วันนั้น เอาอย่างนี้ น้องเอาหนังสือคู่มือดำน้ำ (ภาษาอังกฤษ) ไปอ่านก่อน แล้วพรุ่งนี้มาเริ่ม test เลย ผมเอง แค่บอกว่า test ว่ายน้ำ 200 เมตร ก็หนาวแล้ว เอาไงกันดีล่ะทีนี้ ว่ายได้พองูๆ ปลาๆ ก็เลยบอกพี่เขาว่า พี่ครับผมขอหัดว่ายน้ำก่อนซัก 1-2 วันแล้วกัน

     พอลงจากเรือมาถึงเกาะ หาที่พักได้ หาที่เรียนดำน้ำได้ ก็กลับที่พักไปเปลี่ยนชุด หัดว่ายน้ำทันที ก็ที่หน้าอ่าวแถวท่าเรือนั่นแหละ โอย! เหนื่อยเป็นบ้าเลย ไม่ได้ว่ายมาตั้งหลายปี แขนล้าไปหมด ก็กลับไปพักผ่อน พออีกวันตื่นแต่เช้า ก็หาอาหารกิน แล้วไปที่ท่าเรืออีก พอไปถึง ตายแล้ว!! ไม่มีใครเล่นน้ำเลยสักคน มีผมมาบ้าว่ายน้ำอยู่คนเดียว กลัวจมก็กลัว กลัวผีดึงขาอีกต่างหาก ยังไงก็ต้องสู้ล่ะ ไหนๆ ก็มาพีพีแล้วนี่ ก็ว่ายไปว่ายมา ได้เกือบชั่วโมง หนาวๆ ก็หนาว ล้าก็ล้า ก็ยังเช้าอยู่เลย คนแถวนั้นคงคิดว่าเจ้านี่บ้าแน่! มาเล่นน้ำคนเดียวแต่เช้า ก็กลับไปพัก พอบ่ายก็เอาอีกแล้ว มาซ้อมอีกที  คราวนี้ยกแขนแทบไม่ขึ้นเลย ล้าไปหมด ว่ายได้แป๊บเดียวเอง ก็เลิก

     พอ 4 โมงเย็น ก็บอกพี่เขาว่า OK พร้อม test แล้ว แต่ผมเหนื่อยชะมัดเลย แขนขาตึงไปหมด พี่เขาก็พาโฟมฟองน้ำไป 1 เพื่อช่วยเหลือยามฉุกเฉิน ก็มีพี่คนหนึ่งที่นับถือกันอยู่บนเกาะมานั่งให้กำลังใจด้วย พอครูสอนบอกเริ่ม ผมก็เอาเลย จ้วงๆๆ ... พี่เขาบอกว่า ช้าๆ หน่อยเดี๋ยวหมดแรง จริงๆ ด้วยแฮะ ก็เริ่มผ่อน ว่ายไปได้เรื่อยๆ พี่เขาก็บอก เอาล่ะ! ว่ายกลับได้แล้ว พี่เขาก็ว่ายตามมาข้างๆ ว่ายไปจนเกือบถึงที่เขากำหนด ก็หมดแรง เสียงผมตะโกนลั่น “พี่คร๊าบ! ผมไม่ไหวแล้ว หมดแรงแล้วพี่” พี่เขาก็โยนโฟมฟองน้ำมา แล้วบอกว่า ให้ผมพักสักหน่อย สักพกผมก็บอกว่า OK ผมจะไปต่อ ผมก็โยนโฟมออก แล้วว่ายต่อจนถึงที่กำหนด ต่อไปก็ test ลอยตัว ซึ่งผมก็ทำได้ไม่ดีนัก

พี่เขาก็บอกว่าจะไหวเหรออย่างนี้ ผมก็ให้สัญญา พร้อมกับออดอ้อนว่า “โธ่ พี่ครับไหนๆ ผมก็มาถึงนี่แล้ว ผมมีความตั้งใจจริง ผมให้สัญญาว่ากลับไปผมจะฟิตว่ายน้ำ และลอยตัวให้ดีกว่านี้ ถ้าจะไม่ให้ผ่านก็ขอตอนสอบดำน้ำภาคทฤษฎีกับปฏิบัติเถอะครับ”  แล้วแล้วครูสอนผู้ใจดี ก็ทนการรบเร้าและออดอ้อนไม่ไหว ก็ได้ให้โอกาสกับนักดำน้ำอ่อนหัดคนนี้ ได้เรียนดำน้ำสมใจอยาก OK พรุ่งนี้เริ่มเรียนเลยนะ ตอนเช้าทฤษฎี เย็นเรียนปฏิบัติ

     ถึงตอนนี้การเรียนดำน้ำกำลังเริ่มแล้ว พี่เขาก็ให้โอกาสเราเรียนแล้ว เหลือแต่ความตั้งใจจริง ความพยายามของเรา ว่าจะเรียนสำเร็จหรือไม่ ที่สำคัญคือ ทิฐิในการเอาชนะความกลัวในใจของตัว และความกลัวขายหน้าเพื่อนฝูงญาติมิตรทั้งหลายที่ผมอุตส่าห์โม้ว่า จะมาเรียนดำน้ำให้ได้ ถ้าขืนเรียนไม่จบ ขายหน้าเขาตายแน่ จึงทำให้ผมตั้งใจ และมุมานะ

อ๋อง บางนรา Email : i_ong2000@hotmail.com

(โปรดติดตามบทที่ 3 ต่อไป)

เพื่อนๆ ที่พลาดไม่ได้อ่าน บทที่ 1 นักดำน้ำหน้าใหม่ คลิกไปอ่านได้ที่นี่เลยครับ