บทที่ 5 ดำข้ามอ่าว โดย...อ๋อง บางนรา

    เช้าวันที่ 3 ของการเรียนดำน้ำ วันนี้ต้องดำน้ำจริง ๆ แล้ว ครูผู้สอนบอกว่าดำ 2 DIVE ช่วงเช้า 1 DIVE ช่วงบ่ายอีก 1 DIVE ตอนแรกจะไปดำที่หินแพ ก็ตรงที่ผมเขียนไว้ตอนแรกที่ว่าหนีฉลามนั่นแหละ สภาพของบริเวณหินแพก็เป็นกองหินที่โผล่พ้นน้ำกว้างสัก 4 ตารางเมตรเห็นจะได้ แนวปะการังที่หินแพเป็นตัวอย่างที่ดีของ CORAL REEF FORMATION เลยครับ แสดงให้เห็นถึงปะการังในแนวราบ แนวดิ่ง และปะการังในพื้นที่แนวลาดชัน (REEF SLOPE) บริเวณนี้ตื้นครับ ลึกเฉลี่ย 40 ฟุต 

    วันนี้คลื่นลมค่อนข้างสงบ แต่วันนี้เป็นการดำน้ำในพื้นที่จริงเลย  ตื่นเต้นมากครับ  ครูสอนให้ลงจากเรือ  แล้วให้สัญญาณดิ่งลงไปเลย ไม่ต้องไต่ตามสายสมอเรือ พอดิ่งลงมาผมก็ลงไปบนกอปะการังเลยครับ โดนบาดทั้งมือทั้งขา แหะ แหะ .. ยังอ่อนหัดอยู่  (ต้องระวังช่วยกันถนุถนอมปะการังนะครับ อย่าเอาอย่างผม) ครูก็ให้สัญญาณไปที่ลานทรายใต้น้ำเพื่อซักซ้อมที่เรียนมากันอีกครั้ง ทีนี้ก็เริ่มดำเลยครับ บริเวณนี้สวยใช้ได้ทีเดียว ส่วนใหญ่จะมีแต่ปะการังแข็ง เช่นพวกปะการังจาน เขากวาง ดอกเห็ด ปะการังอ่อนสีสวยไม่ค่อยมี กัลปังหาพัดมีน้อย ดอกไม้ทะเลพอมีบ้าง แต่ยังไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ ดำน้ำสัก 45 นาทีก็ขึ้นจากน้ำ เพื่อพักผ่อนให้ร่างกายขับก๊าซไนโตรเจนออกจากร่างกาย ก็พักทานข้าว คุยกันเล่น ครูสอนก็เคยเล่าว่า บริเวณหินแพในตอนกลางคืน เคยมีเรือหางยาววิ่งเกยบนหินแพมาแล้วเพราะความมืด และหินโผล่พ้นน้ำ ผมนึกในใจว่า เรือหางยาวลำนั้นคงไม่ใช่ของอาจารย์หรอกนะ

     พอช่วงบ่ายก็ไปดำที่สถานที่ใหม่ บริเวณหัวสระเกด ตรงนี้สวยกว่าหินแพเยอะเลยครับ ดอกไม้ทะเลเป็นดงเลย ปะการังอ่อนก็เยอะ แต่ไม่ค่อยมีสีสันเท่าไหร่  หอยเม่นชุมพอสมควรทีเดียว ผมก็เลยเข้าไปดูใกล้ ๆ จริงๆ แล้วผมว่าหอยเม่นสวยนะ ที่ตัวมันจะมีตาเป็นสีสะท้อนแสงเล็ก ๆ ที่สังเกตดูรู้สึกว่าแต่ละตัวจะมีสีที่ตาไม่เหมือนกัน สีม่วงบ้าง เขียวบ้าง น้ำเงินบ้าง เจองูทะเลเจ้าเก่าอีกแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

คราวนี้เวลาดำน้ำไม่มีความกลัวอีกต่อไปแล้ว มีแต่ความเพลิดเพลินเจริญใจ เจออะไรแปลกก็สะกิดครูสอน พอครูสอนเจออะไรแปลกก็สะกิดผมดู บริเวณนี้ดาวขนนกค่อนข้างเยอะทีเดียว หอยมือเสือก็เยอะ พวกปะการังจะแบ่งเป็นโซนเลย ตรงนี้ปะการังอ่อน  ตรงนี้ปะการังแข็ง  ลาดชันเป็น SLOPE ลงมา ประทับใจมากทีเดียว และผมสังเกตเห็นว่าเริ่มจะมีปะการังงอกขึ้นมาใหม่ด้วย  ก็ขอแสดงความยินดีกับชีวิตใหม่ของเหล่าปะการังตัวน้อยด้วยนะ      ดำได้สัก 40 นาทีก็ขึ้นมาบนเรือ แล้วกลับไปที่ฝั่ง พอถึงร้านดำน้ำ ก็นั่งคุยถึงประสบการณ์ในการดำเมื่อสักครู่ แล้วครูก็ถามว่า เป็นไงวันนี้ใช้เข็มขัดตะกั่ว 2 ลูก ผมบอกว่าดีครับ ควบคุมร่างกายได้ดีมากเลย ต่อไปผมก็คงใช้ตะกั่วแค่ 2 ลูกเท่านั้น

 ผมก็ถามครูสอนว่า “พอจะดำน้ำกับเขาไหวรึเปล่า เป็นยังไงบ้าง ผมกลัวถ้าไม่จบล่ะก็ อายเขาแย่เลย” พี่เขาก็บอกว่า ดีกว่าที่คิดเยอะเลย ตอน TEST ว่ายน้ำครั้งแรกคิดว่าไม่ไหวซะแล้ว พี่เขาชมว่า ควบคุมสติได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน แหม! พอผมได้ยินอย่างนั้นใจชื้นขึ้นเป็นกอง “พี่เขาก็บอกว่า ผมยังดีกว่าพวกฝรั่งหลาย ๆ คนที่เขาสอนมาอีก ถึงแม้ว่าพวกนั้นจะว่ายน้ำได้เก่ง แต่การควบคุมสติยังสู้ผมไม่ได้” บางครั้งให้ทดสอบภาคปฏิบัติ ต้องทำตั้งหลายครั้งถึงจะทำได้ บางคนไม่สามารถ CLEAR หน้ากากได้ ทำอย่างไรก็ไม่ได้ พาลจะเลิกเรียนไปเลยก็มี จนครูสอนต้องคอยปลอบว่าอย่าท้อ อย่างผมเนี่ย ถือว่าผ่านเกณฑ์นะ สบายใจได้

     คุยกับพี่เขาอีกสักพักผมก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน เพราะเริ่มรู้สึกปวดหัว หนาวด้วย พี่เขาก็บอกว่าให้รีบกินยาซะแล้วกลับไปนอน เพราะกลัวว่าจะเป็นหวัด ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาล่ะยุ่งเลย เพราะคนเป็นหวัดไม่สามารถที่จะดำน้ำได้ พี่เขาก็เล่าให้ฟังว่า มีอยู่ครั้งหนึ่ง พี่เขาก็พาฝรั่งไปดำน้ำ ในขณะที่พี่เขาเองยังเป็นหวัดอยู่ คราวนี้เวลาจะหายใจหรือเคลียร์หูมันจะทำไม่สะดวก เพราะมีน้ำมูก พอโดนความดันน้ำกดเข้ามาก ๆ ทั้งน้ำมูกทั้งเลือดทะลักออกทางจมูกเป็นลิ่มเลย คนเป็นไซนัสก็ห้ามลงดำน้ำเช่นกัน

     คืนนี้ก็นอนหลับอย่างอ่อนเพลีย ไม่มีอารมณ์มาฟังเสียงเพลงจาก PUB เหมือนเช่นทุกคืนแล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าคืนนี้เขาเล่นเพลงโปรดของผมรึเปล่า

     ตื่นอีกทีตี 3 ฝนตกหนักมาก จนเหมือนพายุเข้าที่เกาะ ลมแรงจริง ๆ จนผมอดหวั่นใจไม่ได้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะออกเรือได้รึเปล่า  และสภาพคลื่นจะเป็นอย่างไร แล้วผมก็ผลอยหลับไป ตื่นอีกครั้งก็ 7 โมงเช้า ฝนหยุดแล้ว แต่ยังมีลมอยู่ ทำธุระตัวเองเสร็จก็ไปที่ร้านดำน้ำ เพื่อสอบถามพี่เขาว่าวันนี้จะออกทะเลได้รึเปล่า พี่เขาก็เงยไปดูยอดมะพร้าวแล้วบอกว่า “ได้” อีกสักพักค่อยไปก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปวิดน้ำออกจากเรือก่อน เพราะเมื่อคืนฝนตกหนัก 

     ผมก็ไปนั่งคอยที่ร้านดำน้ำ นายแหลก็มา มาพร้อมกับยางอุดหู โดยบอกผมว่าจะเอาที่อุดหูนี่ไปใช้ในเวลาดำน้ำ เผื่อจะช่วยไม่ให้น้ำดันหูได้บ้าง ผมก็บอกว่า “ไอ้บ้าเอ๊ย! เดี๋ยวหูก็ทะลุหรอก ถ้าขืนใส่ที่อุดหูด้วย แรงกดของน้ำก็จะดันที่อุดหูนั่นแหละ ทะลุเข้าไปในหูของนายด้วย” ผมส่ายหน้าในความไม่ประสีประสาของนายแหล

ถึงเวลาก็ออกไปดำน้ำ ใจจริงแล้ววันนี้ผมอยากให้พี่เขาพาไปดำที่เกาะพีพีเล  แต่พี่เขาบอกว่าลมค่อนข้างแรง และร่องน้ำระหว่างเกาะพีพีดอน กับพีพีเล คลื่นจะแรง ก็เลยต้องดำที่หัวสะเกดที่เดิมอีกครั้งในเช้าวันนี้ แต่การดำวันนี้จะแตกต่างจากเมื่อวานก็ตรงที่เมื่อวานดำน้ำในที่โล่ง ตาม SLOPE ของแนวปะการังจนจดพื้นทราย แต่วันนี้จะดำเลาะตามหน้าผา       โห!! ตื่นเต้นมาก มันมืด ๆ บอกไม่ถูก มีเป็นเวิ้งผาดูน่ากลัวชะมัดเลย บริเวณตามผาหินก็จะมีกัลปังหาพัดพอสมควร ดาวขนนกก็เยอะ เจอลูกปลาหมึกยักษ์คลานตามพื้นทรายน่ารักดี ผมเริ่มที่จะชอบดำน้ำตามหน้าผาซะแล้ว รู้สึกว่ามันมีอะไรให้ค้นหาและดูลึกลับ

     พอช่วงบ่ายก็ยังไปดำน้ำที่เกาะพีพีเลไม่ได้อยู่ดี เพราะยังมีลมอยู่ พี่เขาก็พาไปดำที่อ่าวโละมูดี ซึ่งอยู่เลยหินแพไปอีก 2 อ่าว แล้วขึ้นไปทานข้าวบนอ่าว หาดทรายบริเวณนี้ไม่สวยเลย แต่ใต้น้ำล่ะ จะเป็นยังไง เดี๋ยวคงได้รู้กัน ทานข้าวเสร็จก็ขึ้นเรือ พี่เขาเช็คกระแสน้ำขึ้นลง และกระแสการไหลเวียนของน้ำ แล้วก็นัดแนะกับคนเรือว่า จะเจอกันที่ไหน อย่างไร และเวลาไหน ซึ่งผมเองก็ไม่สนใจ เพราะคิดว่าไม่สำคัญ ซึ่งมาทราบเอาภายหลังว่า เรื่องกระแสน้ำนี่ล่ะตัวดี สำคัญมากเลยสำหรับการดำน้ำ เพราะเหตุนี้นี่เองกฎอย่างหนึ่งสำหรับการดำน้ำ ก็คือ ต้องมี DIVE MASTER (อาชีพที่นายแหลเขาใฝ่ฝัน) พาไปดำด้วยทุกครั้ง เพราะ DIVE MASTER จะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ ชำนาญพื้นที่ และเรื่องกระแสน้ำด้วยว่าช่วงไหนน้ำขึ้นหรือน้ำลง  กระแสน้ำจะไหลเวียนไปทางใด  รวมถึงรู้ว่าตรงไหนมีอะไรน่าสนใจบ้าง 

     อย่างครูสอนผมเนี่ยเขาคุยไว้ว่า บริเวณเกาะพีพีต่อให้จับเขาปิดตาแล้วปล่อยลงน้ำพอเปิดตาเขายังรู้เลยว่ากำลังดำน้ำอยู่บริเวณไหนของเกาะ พี่เขากล้าโม้ขนาดนั้น ผมก็ต้องยอมเชื่อล่ะครับ ต่อให้พี่เขาชี้ปลาขี้ตังแล้วบอกว่าเป็นฉลาม ผมว่าผมยังต้องเชื่อเลย เพราะผมอาจคิดว่าก๊าซไนโตรเจนในน้ำอาจทำให้ผมมึนจนมองเห็นปลาฉลามเป็นปลาขี้ตังก็ได้ เพราะถูกขู่เรื่องโรค NITROGEN NARCOSIS (ร่างกายรับก๊าซไนโตรเจนมากเกินไป) อีกอย่างหนึ่งผมก็เป็นศิษย์ที่ดีของครูสอนอยู่แล้วครับ

     เข้าเรื่องดำน้ำที่อ่าวโละมูดีต่อดีกว่า ลงดำน้ำโดยไต่ตามสายสมอเรือ ลึกลงไปเรื่อย ๆ ผมก็สังเกตเห็นพี่เขาชี้มาที่ผม แล้วทำท่าบีบจมูก แล้วชี้มือไปที่หูของตัวเอง ผมก็โบกมือตอบ พอลงลึกไปอีก พี่เขาก็มองมาทางผมแล้วทำท่าแบบเดิมอีก ผมก็โบกมือตอบอีก จนพี่เขาเลิกสนใจผมไปเอง พอลงไปถึงพื้นทรายก็ดำเลาะแนวหินไปเรื่อย ๆ ดูนั่นดูนี่ ถ่ายรูปปลาด้วย 

     สักพักเริ่มรู้สึกผิดปกติในการดำน้ำ DIVE นี้ซะแล้ว โดยปกติแล้วผมชอบดำน้ำนำหน้าครูสอนเป็นประจำ  เพราะผมต้องการดูปะการังมากกว่าชีวิตสัตว์น้ำทั่วไป แต่ครูสอนไม่เข้าใจผม พี่เขาชอบหาว่าผมชอบรีบดำน้ำอยู่เรื่อย  ที่ผมว่ารู้สึกผิดปกติก็เพราะผมดำน้ำหน้าพี่เขาเพื่อหามุมถ่ายรูป แต่กล้องอยู่กับพี่เขา ผมก็เลยหันหลังกลับเพื่อจะดำไปหาเขา ดำยังไงก็ไม่ไปจนต้องรอพี่เขามาถึงผมเอง พอจะหยุดถ่ายรูปตัวผมเองก็ไม่นิ่งจะไหลตามน้ำไป ขนาดเอามือเกาะหินก็แล้วยังไม่อยู่เลย  ปลิวตามกระแสน้ำไปเลย พี่เขาก็ชี้ไปข้างหน้า ซึ่งผมก็เริ่มจะเข้าใจแล้วว่า อย่าดำทวนน้ำ เพราะจะเหนื่อย ก็เลยดำตามกระแสน้ำไปเรื่อย ๆ 

บริเวณนี้ปะการังสมบูรณ์ทีเดียว กัลปังหาก็เยอะใช้ได้ ฟองน้ำครกก็เยอะ  หอยมือเสือก็ตัวใหญ่ แต่ที่ผมชอบมากที่สุดก็คงจะเป็นปลาสลิดหินฟ้าตัวเล็ก ๆ เพราะสีสวยมากเลย ผมยังนึกในใจว่าต่อให้ตู้ปลาจะจัดสวยงามขนาดไหน ก็คงจะเทียบไม่ได้กับที่มันว่ายอยู่ตามธรรมชาติแน่นอน นั่นแหละที่ผมอยากให้คนไทยเราได้เรียนดำน้ำกันเยอะ ๆ เพราะจะได้เห็นความสวยงามตามธรรมชาติแล้วจะทำให้เรารัก และหวงแหนธรรมชาติมากขึ้น        เราดำน้ำกันได้เกือบชั่วโมง ก็ขึ้นจากน้ำ พอขึ้นมาผมก็สงสัย เอ๊ะ! เรือหายไปไหน ผมเลยตะโกนถามพี่เขา พี่เขาก็บอกว่าเดี๋ยวเรือมารับ สักพักเรือก็มา ขึ้นบนเรือเสร็จผมก็ถามพี่เขาว่าสงสัยคนเรือไปเที่ยวไหนแน่เลย เลยมาช้า พี่เขาก็บอกว่าเปล่าหรอก พวกเรานั่นแหละ ดำน้ำกันมาจนออกมาอีกอ่าวนึงแล้ว จุดนี้เขาเรียกว่า อ่าวพ้อ แล้วนะ

     ผมเองก็ตกใจ เพราะไม่รู้สึกตัวเลย พี่เขาก็บอกว่านี่เราดำน้ำอ้อมแหลมมาแล้วนะ เพราะกระแสน้ำใต้ทะเลวันนี้มันแรงมาก จึงทำให้ดำมาไกลขนาดนี้ นี่ถ้าอ้อมแหลมพ้อข้างหน้านี้ไปก็เป็นหินแพแล้ว ผมถึงได้เข้าใจ แล้วพี่เขาก็ยังถามผมอีกว่า ตอนทำ Descending (ดำลงสู่ใต้น้ำ) ทำไมไม่เคลียร์หู ก็ตอนที่พี่เขาทำท่ามือบีบจมูกแล้วชี้ไปที่หูนั่นแหละ ผมก็ตอบว่า ก็เคลียร์หูแล้ว บีบจมูก แล้วหายใจออกให้ลมออกจากทางหูเคลียร์ไม่ได้ ผมก็เลยใช้วิธีกลืนน้ำลายแทน พี่เขาก็เลยไม่เห็นผมเคลียร์หูสักที พี่เขาก็ว่าผมแปลกดี  เพราะทุกคนที่เขาเจอมาก็เคลียร์หูตามตำราทั้งนั้น มีแต่ผมมาแหวกแนว ผมก็ประยุกต์ใช้มาจากเวลานั่งเครื่องบินนั่นแหละ เวลาหูอื้อ ก็กลืนน้ำลายเอา

     พอกลับถึงร้านดำน้ำพี่เขาก็นัดว่าช่วงค่ำ ๆ ให้มาสอบภาคทฤษฎีก็เป็นอันจบหลักสูตร เฮ้อ! ในที่สุดก็เรียนสำเร็จซักที แต่ก็ติดใจการดำน้ำเสียแล้ว เลยบอกพี่เขาว่าพรุ่งนี้ผมจะซื้อ TRIP ดำน้ำกับเขา เพื่อไปดำเล่นอีก 1 วัน แล้วจะกลับบ้าน เพราะผมอยากไปดำน้ำที่เกาะพีพีเลมาก แล้วยิ่งคนที่เกาะพูดกันว่า บริเวณปิดะจะเป็นจุดดำน้ำที่ดีที่สุดของเกาะพีพี ผมยิ่งอยากไปมากขึ้น...