บทที่ 3  ดำน้ำไม่ยากอย่างที่คิด ไม่อันตรายอย่างที่กลัว  โดย...อ๋อง บางนรา

     พอตอนเช้าก็ไปหาครูสอนที่ร้าน ด้วยความไม่แน่ใจว่าจะมีความสามารถเรียนดำน้ำได้หรือเปล่า  ก็ถามเรื่องราวต่าง ๆ ที่มันคั่งค้างในใจของตัวเอง ก็เรื่องความน่ากลัวเวลาดำใต้น้ำ และความปอดแหกของตัวเองนั่นแหละ เช่น เวลาดำน้ำมีโอกาสเป็นตะคริวไหม เพราะผมเป็นบ่อยมาก ใต้ทะเลมีฉลามรึเปล่า หายใจได้อย่างไรเวลาอยู่ใต้น้ำ ซึ่งครูผู้สอนก็บอกว่า เดี๋ยวเรียนไปก็รู้เอง ไม่ยากหรอก ก็เริ่มเรียนภาคทฤษฎีเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์ดำน้ำ พวก BCD , TANK , REGULATOR , GAUGE , เข็มทิศ การใช้ภาษามือเพื่อสื่อสารใต้น้ำ  ก็เวลาอยู่ใต้น้ำเขาพูดกันได้ที่ไหนล่ะ และอีกหลาย ๆ อย่าง 

     พอเรียนจบแต่ละบทก็จะมีการ TEST ข้อสอบย่อย ข้อสอบเป็นภาษาอังกฤษ วีดิโอที่ดูก็เป็นภาษาอังกฤษ อาจารย์ก็เลยช่วยแปลเป็นไทยให้เสร็จสรรพ แถมข้อสอบบางข้อทำไม่ได้ อาจารย์ก็จะอธิบายให้ฟัง แล้วถามเราด้วยเหตุผลว่าถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร แทบจะบอกคำตอบให้ด้วย แหม! ช่างเป็นครูสอนที่ใจดีชะมัดเลย  จนลูกศิษย์อย่างผมต้องคอยบอกครูสอนว่า แหะ แหะ !! พี่ครับ เดี๋ยวผมจะทำข้อสอบได้คะแนนเต็มให้มีผิดบ้างสักข้อสองข้อเถอะ จะได้ไม่น่าเกลียดเกินไป ผมเขียนแซวเล่นอย่างนั้นเอง แหม! เดี๋ยวมาตรฐานของ PADI จะตกต่ำลงเพราะผมอีก 

     เริ่มช่วงบ่ายก็ยังเรียนภาคทฤษฎีอยู่ เช่น การเคลียร์หู เพราะเวลาลงไปใต้น้ำ ความดันของน้ำจะกดที่หู หรือบริเวณที่มีโพรงอากาศ บางคนฟันผุก็อาจมีอาการ SQUEEZE ที่ฟันด้วย สอนการเคลียร์หน้ากาก เช่น เมื่อเวลาดำน้ำนาน ๆ ลึก ๆ อาจมีน้ำซึมเข้าหน้ากาก หรือเวลาเราหายใจทางจมูก ลมที่ออกทางจมูกจะทำให้กระจกหน้ากากเกิดฝ้าได้ แล้วสอนการควบคุมร่างกายว่าควรลอยตัวอยู่ในสภาวะใด และอีกหลาย ๆ อย่าง เรียนเสร็จก็ TEST ย่อยอีก พอ 4 โมงเย็นก็เริ่มภาคปฏิบัติ ขนอุปกรณ์ทั้งหลายแหล่ไปที่หน้าอ่าวบริเวณท่าเรือนั่นแหละ ใส่ชุด WET SUIT BCD TANK อุปกรณ์พร้อม เข็มขัดตะกั่ว เดินหลังแอ่นไปลงทะเล

     โธ่!! หลังจะไม่แอ่นได้ยังไงละครับ แค่ TANK อากาศก็ปาเข้าไป 16-17 กิโลกรัม แล้ว เข็มขัดตะกั่วอีก 3 กิโลกรัม รวมอุปกรณ์ทั้งหมดก็ปาเข้าไป 20 กิโลกรัมหรือกว่านิดหน่อย  แต่พอลงไปลอยอยู่ในน้ำ โอ้โห! เบาหวิวเลย อาการหลังแอ่นหายเป็นปลิดทิ้ง ผมงี้นอนคว่ำหน้าเลย แต่วิธีที่ผมนอนคว่ำก็ยังผิดอยู่ดี โดยครูผู้สอนก็แนะนำว่า นอนคว่ำหน้ามันคุยกันไม่สะดวก เพราะต้องเงยหน้าฟังจะทำให้เมื่อยคอ ต้องนอนหงาย ผมก็เลยพลิกตัวนอนหงาย ก็จริงของครูผู้สอนบอก มันควบคุมร่างกายได้ง่ายกว่า ผมก็ค่อย ๆ ลอยตัวเข้าไปใกล้อาจารย์ แหะ แหะ !! เพราะผมกลัวนะสิ

ครูผู้สอนก็ให้ไปที่ลึกสักหน่อย ก็ประมาณ 3-4 เมตรนั่นแหละ แล้วสั่งให้ปล่อยลมออกจาก BCD เพื่อให้ร่างกายจม แล้วลงไปนั่งคุกเข่าใต้น้ำ พอลงไปก็รู้สึกน้ำจะดันเข้าหู ก็เลยต้องเคลียร์หู ตอนลงไปคุกเข่าใต้น้ำตื่นเต้นชะมัด กลัวจะหายใจไม่ได้ แต่พอลงไปก็ไม่มีปัญหา เราก็หายใจทาง REGULATOR ที่คาบในปากนั่นแหละ      พอเรียนเริ่มชินก็เริ่มทบทวนสิ่งที่เรียนจากภาคทฤษฎี เช่น ใช้สัญญาณมือ ผลัดกันใช้ OCTOPUS ของอาจารย์และผม คำว่า OCTOPUS ไม่ใช่แปลว่าปลาหมึกยักษ์นะครับ เดี๋ยวคุณผู้อ่านจะเข้าใจว่าผมกับครูผู้สอนเที่ยวทำมือเป็นหนวดปลาหมึก ลูบคลำซึ่งกันและกันซะอีก

     คืนนี้เป็นคืนที่ 3 แล้วที่อยู่บนเกาะ เหงาจริง ๆ ไม่น่ามาคนเดียวเลย ไม่รู้จะคุยกับใคร ได้แต่นั่งครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  ได้แต่นอนฟังเสียงเพลงจาก PUB ข้างที่พักส่วนใหญ่ก็เล่นเพลงเพื่อชีวิตกับเพลงฝรั่ง และรวมถึงเพลง WONDERFUL TONIGHT ของ ERIC CLAPTON เพลงโปรดของผมด้วย ซึ่งผมนอนรอฟังเพลงนี้ทุกวัน ซึ่งที่ PUB ก็เล่นเพลงนี้ทุกวัน มันทำให้ยิ่งเหงายิ่งเศร้าไปอีก เพราะทำให้คิดถึงใครบางคนที่ผมอยากให้อยู่เป็นเพื่อนผมตรงนี้  จากนั้นก็หลับด้วยความอ่อนเพลีย  ซึ่งอยากจะแนะนำไว้เลยว่า  อย่าไปเที่ยวไหนคนเดียวเลย  มันจะเบื่อและเหงามากในเวลากลางคืน  ควรมีเพื่อนไปบ้าง  อย่างน้อยก็ไว้คุยเวลาเหงา  และช่วยกันแชร์ความรู้สึกร่วมกันเวลาเจอสิ่งประทับใจบางอย่างที่อยากให้คนอื่นได้รับรู้

อ๋อง บางนรา Email : i_ong2000@hotmail.com

(โปรดติดตามบทที่ 4 ต่อไป)