เที่ยวผจญภัย

ภูกระดึง กับความเปลี่ยนแปลง

ภูกระดึง กับความเปลี่ยนแปลง  นุ บางบ่อ ...เรื่อง / ภาพ  10 มกราคม2549   ลูกหาบสัมภาระ ลูกหาบจะไปทำอะไร ป้ายเราคือผู้พิชิตภูกระดึง อีกหน่อยคงไม่สำคัญ ฮ ที่บินขึ้นลงนับสิบๆ รอบ เพื่อขนส่งผู้ร่วมเสนอโครงการ หล่นไปตามกาลเวลา      จุดประสงค์การขึ้นภูกระดึงของผมทริปนี้ ก็เพื่อการพักผ่อนส่วนตัว และเพื่อการเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ของราคาต่างๆ เช่น ค่ารถ ค่าอาหาร ที่พัก เพื่อมานำเสนอให้แก่เพื่อนๆ ที่เข้ามาหาข้อมูลในเว็บไซต์แห่งนี้ จะได้นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อการเตรียมตัวเดินทาง เผื่อใครที่กำลังคิดจะเดินทางไป จะได้เตรียมตัวเตรียมงบประมาณวางแผนการเดินทางไปกันอย่างสะดวก เนื่องจากเป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว ที่ผมไม่ได้เดินทางไปเยือนดินแดนแห่งความประทับใจนี้      นั่นคือจุดประสงค์ที่ตั้งใจไว้ในคราวแรก โดยมีลุงจิ๊บ และ บอยสบาย อดีตผู้ร่วมทีมสบายดอทคอม ที่ผมได้นัดแนะไปเจอกันบนยอดภู เพื่อรำลึกถึงอดีตที่ได้ร่วมความเหนื่อยยากกันมา เมื่อครั้งที่ยังเป็นเว็บไซต์สบายดอทคอมอยู่       7-9 มกราคม 2549 คือช่วงวันเวลาที่ผม ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเหน็บหนาวบนยอดภูกระดึง ปะปนไปด้วยเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ นักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ที่มาจากทั่วสารทิศกว่า 700 คน ซึ่งทุกคนต่างก็มีจุดหมายเดียวกัน คือ การเดินเท้าพิชิตยอดภูกระดึง และชมความงดงามของธรรมชาติบนยอดภูกระดึง ที่ราบ ป่าสน หน้าผา น้ำตก มิตรภาพ น้ำใจ ความสงบเงียบที่ปราศจากความศิวิไลย์ และอีกมากมาย ที่ผม และคนอื่นๆ ดั้นด้นเดินเท้า ก้าวแล้วก้าวเร่าขึ้นมาเพื่อใฝ่หา       ความชอบส่วนตัว      โดยส่วนตัวแล้ว สาเหตุที่ผมหลงใหล ภูกระดึง ก็เพราะว่า การเดินทางขึ้นสู่ยอดภูกระดึงนั้น มีเสน่ห์ ตรงที่ทุกๆ คน ไม่ว่าผู้รากมากดี คนมีคนจน คนแก่คนเด็ก ผู้หญิงผู้ชาย ต่างเท่าเทียมกัน ทุกๆ คนต้องพึ่งขาและเท้าของตัวเอง บากบั่นฟันฝ่าเนินดินจากเชิงเขา ผ่านซำแฮก ซำบอน ซำกกกอก พร่านพรานแป ซำกกหว้า ซำกกไผ่ ซำกกโดน ซำแคร่ ขึ้นสู่หลังแป เพื่อถ่ายรูปคู่กับป้าย เราคือผู้พิชิตภูกระดึง ก่อนที่จะเดินในทางราบสู่บริเวณที่พักวังกวาง ตลอดเส้นทางสู่หลังแปแม้ร่างกายจะชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่นั่นก็คือความเต็มใจของนักเดินทาง เส้นทางสายนี้ได้พิสูจน์ความแข็งแกร่งของจิตใจ พิสูจน์อนุภาพแห่งความรักของคู่รัก พิสูจน์น้ำใจ ยากที่จะหาเส้นทางท่องเที่ยวใดๆ มาทัดเทียม       นอกจากนั้น ภูกระดึง ยังเป็นป่าปฐมบทให้แก่นักเดินทางหลายคน ได้เรียนรู้ ได้ทดสอบพลังกายพลังใจ เป็นบทเรียนบทแรก ที่นักเดินทางหน้าใหม่ได้ศึกษา หลายต่อหลายคนได้มารู้จักกันที่นี่ ก่อเกิดเป็นมิตรภาพที่ดี ภูกระดึงทำให้หลายต่อหลายคนได้พบคนรัก และเดินทางมาจดทะเบียนสมรสกันที่นี่ เพื่อรำลึกถึงความเหนื่อยยากกว่าที่จะได้มาพบกัน       เสน่ห์ของภูกระดึง ยังมีอีกมาย ที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของนักเดินทาง เป็นเรื่องยากเกินกว่าที่จะกล่าวให้หมดไว้ใน ณ ที่นี้ ผมเองในฐานะของนักเดินทางคนหนึ่ง ที่มีหัวใจรักในธรรมชาติไม่ต่างไปจากนักเดินทางนักท่องเที่ยวทั่วไป ได้เดินทางมาเยือนภูกระดึงหลายต่อหลายครั้ง ไม่เคยรู้สึกเบื่อ เสน่ห์ของภูกระดึง ยังคงดึงดูดใจให้ผมเดินทางมา ถึงแม้ธรรมชาติจะร่วงโรยเปลี่ยนแปลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่ก็เป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งเราทุกคนไม่สามารถฝืนกฎธรรมชาติ และวัฒนธรรมการเดินทางของมนุษย์ได้ ปัจจุบันเราทำได้ก็เพียงการชะลอความเสื่อมโทรม คงไม่ต่างอะไรกับ การชะลอความแก่ชรา ไม่มีใครที่จะยากแก่ ไม่มีใครอยากจะโทรม แต่เมื่อเราหนีไม่พ้นวัฏจักรชีวิตนี้ เราคงทำได้ดีที่สุดเพียงการประวิงเวลามันเท่านั้น      ภูกระดึงกับความเปลี่ยนแปลง     อย่างที่ผมได้กล่าวไว้ตอนต้นแล้วว่า ผมไปภูกระดึงครั้งนี้ก็เพื่อเก็บข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องราคาที่คิดว่า หลายอย่างจะสูงขึ้นเพราะราคาน้ำมัน แต่เหตุการณ์ได้กลับกลาย เพราะเรื่องที่ตั้งใจจะไปเก็บข้อมูลนั้นไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่ผมได้ประสบพบเจอ ดังที่ผมจะได้เล่าต่อไปนี้      ราคาค่ารถจากผานกเค้า (ร้านเจ๊กิม) มาที่อุทยานฯ 20 บาท / คน แบบเหมาก็คันละ 300 บาท ราคาค่าลูกหาบสัมภาระของนักท่องเที่ยวยังคงราคาอยู่ที่ กก. ละ 10 บาท เหมือนเดิม ราคาค่าธรรมเนียมกางเต้นท์ อยู่ที่หลังละ 30 บาท มีเพียงราคาค่าอาหารบนยอดภูกระดึงบริเวณศูนย์ฯ วังกวาง ราคาอาหารตามสั่ง (ข้าวราด...) อยู่ที่ 40 บาท/จาน ซึ่งเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย ราคาต่างๆ เหล่านี้ จะสังเกตได้ว่า ไม่ได้ได้แพงขึ้นเลย โดยเฉพาะค่าลูกหาบ ผมขอชมว่าอุทยานฯ จัดการได้อย่างดีเยี่ยม      ส่วนเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไป และทำให้ผมรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากนั้นก็คือ เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับภูกระดึง ผมคิดว่า หลายคนคงจะทราบข่าวกันบ้างแล้ว นั่นคือ โครงการกระเช้าลอยฟ้าสู่ยอดภูกระดึง !! สองสามวันที่ผมได้อยู่บนยอดภูกระดึง ผมเฝ้าโทษตัวเอง อยู่ตลอดเวลาว่า ทำไมเราขึ้นมาภูกระดึงในช่วงนี้ เป็นเรื่องโชคร้าย และผิดหวังมากๆ ผมเลือกที่จะขึ้นมาในช่วงหลังเทศกาลวันปีใหม่ เพราะต้องการความสงบ ต้องการหลบหนีผู้คนมหาศาลในช่วงเทศกาล แต่แล้วผมก็ต้องมาพบกับมลภาวะทางเสียงที่ผมไม่อยากฟัง นั่นคือเสียงของ ฮอลิคอปเตอร์ ที่บินขึ้นลงเกือบทั้งวันตลอดช่วงวันที่ 7-9 มกราคม 2549 ยิ่งรู้แว่วๆ มาว่า สาเหตุที่ ฮอฯ ต้องบินขึ้นลงก็เพราะ ต้องมาส่งคณะฯ ท่านๆ ทั้งหลาย ขึ้นมาเตรียมงานฯ เพราะว่า ท่านผู้มีตำแหน่งสูงสุด จะมาทานอาหารกลางวัน และศึกษาความเป็นไปได้ของโครงกระเช้าลอยฟ้าสู่ยอดภูกระดึง ... หาบสัมภาระ อีกหน่อยคงไม่ได้เห็น คู่รักเดินสู่ยอดภู บินทั้งวัน 7-9 ม.ค. 49 พระพุทธเมตตา แรงศรัทธาของนักเดินทาง อีกหน่อยคงมาสักการะได้รวดเร็วขึ้น เจ้าหน้าที่มาร่วมเสนอโครงการกระเช้าฯ ขึ้นรถสำรวจหน้าผาต่างๆ และจักรยานให้เช่าบนยอดภู      จากเสียงรบกวนดังกล่าว ที่ผมไม่ชอบอยู่แล้ว ทำให้ความรู้สึกของผมตอนนี้ยิ่งผิดหวังมากขึ้นเป็นทวีคูณ และนึกเสียดายเงินภาษีที่ผมเสียไป ไม่มากก็น้อยของผมที่ต้องสูญไปกับน้ำมันเครื่องบิน ที่ใช้ในโครงการที่ผมไม่เห็นด้วย ผมอยากให้มีการตรองกันดูใหม่เกี่ยวกับโครงการนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ลำพังบนภูกระดึง มีจักรยานให้เช่าวันละ 300 บาท ก็เป็นเรื่องเศร้าพอทนอยู่แล้ว นี่กระเช้ากำลังจะมาอีก ต่อไปอะไรอีกล่ะ ถนนคอนครีตมั๊ย? รถรางมั๊ย? สัมปทานรีสอร์ทมั๊ย? หรือจะชิงช้าสวรรค์ บ้านผีสิงห์ รถไต่ถัง ฯลฯ น่าติดตามครับ      ผมเห็นใจก็แต่เจ้าหน้าที่ตำแหน่งน้อยๆ และก็ชาวบ้านร้านค้า ที่เป็นชาวอำเภอภูกระดึง ตรงนี้ผมคาดว่า อีกหน่อยก็ต้องมีบริษัททัวร์ใหญ่ๆ เข้ามา ร้านค้าอาหารก็ต้องเปลี่ยนไป ถ้าหากแม้ค้าปัจจุบันทำกับข้าวไม่ถูกใจ (กำไรน้อย) หรือล่าช้าไป (เพราะมากรุ๊ปใหญ่) ก็จะหนีไม่พ้นระบบที่ทัวร์ต้องมาทำอาหารเอง หรือ หาร้านมาขายเอง แล้วนี่หรือ ผลประโยชน์ที่จะตกอยู่กับชาวอำเภอภูกระดึง เจ้าหน้าที่อุทยานฯ ก็ต้องทำงานหนักขึ้น ปริมาณการใช้น้ำก็ต้องมากขึ้น ที่ผ่านมาวันปีใหม่นักท่องเที่ยวก็มีน้ำไม่พอใช้กันอยู่แล้ว แล้วไหนจะลูกหาบที่จะหาบอะไร?      กระเช้าลอยฟ้า นี้เพื่อใคร    ไม่สงสารผู้สูงอายุเหรอ ? ถ้ามีใครถามผมอย่างนี้ ผมขอตอบว่า ไม่สงสารครับ วันที่ 7 มกราคม 2549 ผมเดินขึ้นภูกระดึง ระหว่างทางผมพบกับคุณป้าอายุ 77 ปี และลูกหลานอายุลดหลั่นไป เดินทางมาจากนครสวรรค์ ท่านค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไปช้าๆ อย่างระมัดระวัง ผมยืนมองท่านเดินขึ้นไปด้วยความประทับใจ และศรัทธา ผมได้พบท่านอีกครั้งที่ ศูนย์ฯ วังกวาง ท่านบอกผมด้วยอารมณ์ขันว่า ท่านใช้เวลาเกือบ 8 ชั่วโมง และแถมบอกด้วยว่า นี่เดี๋ยวขากลับป้าก็จะเดินลงเอง ไม่อยากให้ลูกหาบแบกลง เพราะกลัวพลาดเดี๋ยวลูกหาบลื่นล้มลงไปท่านจะลำบาก .... ครับนี่คือตัวอย่าง อายุ สังขาร ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่หัวใจ และความหวัง ทุกคนทำได้ ขึ้นอยู่กับว่า คุณเลือกที่จะทำหรือเปล่า ไปเถอะครับลองเดินขึ้นเดินลงดูสักรอบ ดูตัวอย่างผู้สูงอายุอีกท่านหนึ่ง จากเว็บไซต์ www.trekkingthai.com      ผู้สูงอายุทุกๆ ท่านครับ ผมเข้าใจว่าเรื่องการเดินขึ้นภูเป็นเรื่องเหนื่อยยาก ต้องใช้แรงกาย แต่ท่านเชื่อผมเถอะครับว่า ไม่มีภูไหนที่ต้องเดินขึ้นไปด้วยตัวเอง แล้วจะสะดวกสบายเท่าภูกระดึงนั้นไม่มีอีกแล้ว ตลอดสองข้างทางระหว่างทางเดินขึ้น มีร้านค้าไว้คอยบริการท่านมากมาย ไม่ซื้ออะไรรับประทาน พ่อค้าแม่ค้าก็เรียกให้เข้าไปพักเหนื่อยได้ฟรี ท่านค่อยๆ เดินขึ้นไปพักได้ทุกที่ที่ท่านอยากจะพัก ผมมั่นใจครับว่าไม่เกิน 8 ชั่วโมงท่านถึงยอดภูแน่นอน ท่านไม่จำเป็นต้องใช้กระเช้าลอยฟ้า หากท่านประสงค์จะใช้ผมขอแนะนำให้ท่านไปเที่ยวต่างประเทศดีกว่า มีกระเช้าชมวิวสวยๆ อีกหลายแห่งใกล้ๆ ที่มาเลเซียก็มี ค่าใช้จ่ายก็ไม่แพงนัก ที่ตรงนี้ภูกระดึงแห่งนี้ขอเก็บไว้เป็นตำนานของนักเดินทาง ของคู่รักที่ได้พิสูจน์ใจกันจะดีกว่า       ผมไม่มั่นใจนักว่า โครงการกระเช้าลอยฟ้า จะกระจายรายได้ให้กับคนในท้องถิ่นอำเภอภูกระดึงได้ แต่ถ้าการใช้ลูกหาบแบกหามท่านขึ้นไป ผมมั่นใจว่าคนในท้องถิ่นได้รับการกระจายรายได้แน่นอน เพราะคนที่ได้รับโดยตรงก็คือลูกหาบ แต่กระเช้านี่คือใคร ?       เรามาประวิงเวลา แล้วรอดูความสำเร็จของโครงการไนท์ซาฟารี จังหวัดเชียงใหม่ กันก่อนดีไหมครับว่า ความศิวิไลย์ความทันสมัยสมบูรณ์แบบนั้น ผสมกลมกลืนกับธรรมชาติได้จริงหรือไม่ หรือว่าไนท์ซาฟารี ที่สวนสัตว์เขาเขียว จังหวัดชลบุรี ทำได้ดีกว่า ราคาถูกกว่า และกลมกลืนกับธรรมชาติได้มากกว่า       เราทุกคนเป็นผู้กำหนด เมื่อไทยไม่มีกระเช้าไฟฟ้า คงจะไม่ได้หมายความว่าประเทศของเราเชยไม่ทันสมัย ต่างชาติที่เข้ามาเที่ยวประเทศของเรา เขามาหาวัฒนธรรม หาความเป็นธรรมชาติ ไม่ได้มาหาความทันสมัย      ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัว ที่ผมได้ประสบพบเจอมา ในวันเวลาที่ผมเสียดาย วันที่ 9 มกราคม 2549 เป็นวันที่ท่านที่มีตำแหน่งใหญ่ ขึ้นฮอมารับฟังการนำเสนอโครงการกระเช้าลอยฟ้า ผมเก็บเต้นท์ และสัมภาระลงกระเป๋าเตรียมตัวเดินลงจากภูกระดึง ด้วยใจที่หดหู่ และเซ็งในอารมณ์ มากพอประมาณ ทหารตำรวจ เจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆ ยืนรอการต้อนรับ และรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆ      ผมเดินแบกกระเป๋าสองใบ และเต้นท์หนึ่งหลัง กำลังจะผ่านไปทางหน้าศูนย์ฯ วังกวาง เพื่อเดินต่อไปยังหลังแป แต่ก็ต้องหยุดอยู่ที่เจ้าหน้าที่นายหนึ่ง เจ้าหน้าที่คนนั้นบอกว่า "น้องเดินไปข้างหลังนะ อย่าผ่านด้านหน้า เพราะท่านกำลังจะมา" ผมต้องทำตัวลีบก้มหน้าเดินอ้อมไปทางด้านหลังห้องน้ำ แล้วรำพึงว่า "ทำไมท่าน...เค้าไม่อยากเห็นหน้านักท่องเที่ยวเหรอ?" แล้วผมก็ก้าวเดินต่อไป พลางทักทายนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินสวนทางเข้ามา ... ลาก่อนภูกระดึง ผมคนหนึ่งหละ... ที่ไม่ต้องการกระเช้า .......................................................... เรื่องที่เกี่ยวข้อง หนุนกระเช้าภูกระดึง ทำ จ.เลย เป็นแหล่งท่องเที่ยว  ตัวอย่างผู้สูงอายุ เดินขึ้นภูกระดึง จากเว็บไซต์  www.trekkingthai.com เรื่องกลางฝูงหมา อาทิตย์ลับฟ้าที่ผาหล่มสักผ่านสายตาไปอีกครั้ง โดย..ลุงจิ๊บ  พิสูจน์รักแท้! เดินเกี่ยวก้อยขึ้นภูในวันแห่งความรัก  หนึ่งความประทับใจในภูกระดึง ภูกระดึงฉบับสมบูรณ์  การเดินทางสู่ภูกระดึง  รวมภาพวอลล์เปเปอร์ภูกระดึง   ข่าวโครงการกระเช้าลอยฟ้า จากเว็บไซต์ นายรอบรู้  ทริปรวมพลคนขึ้นภูกระดึงโดยไม่ต้องใช้กระเช้า   ทริปรวมพลคนขึ้นภูโดยไม่ต้องการกระเช้า     มาแล้วครับ ทริปรวมพลคนขึ้นภูโดยไม่ต้องการกระเช้า เดินทางคืนวันที่ 4 พ.ค. กลับวันที่ 7 พ.ค. 49 ตอนนี้ทราบจำนวนเพื่อนๆร่วมทริปคร่าวๆ แล้วครับว่าเกือบ 100 ท่าน มีทั้งผู้สูงอายุ และเด็กๆ หากเพื่อนๆ ท่านใดสนใจก็สามารถร่วมเดินทางได้ โดยวิธีเดินทางเองแล้วไปพบกันที่อุทยานฯในเช้าวันที่ 5 พ.ค. หรือจะสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่คุณต้า trekkingthai.com โทร.0 1762 1898 (ทริปนี้เราไม่มีเจตนาเพื่อต่อต้านอะไร แต่รวมตัวกันไปเพื่อแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ว่า ทุกๆ คนสามารถเดินขึ้นภูกระดึงได้ด้วยตนเอง) พร้อมแล้วพบกันในทริปนี้ครับ นุ บางบ่อ โทร. 0 1242 7519 รวมพลังกันครับ นุ บางบ่อ

หน้านี้ถูกเปิดอ่านแล้ว  ครั้ง