ผมโทรหามิตรผู้เคยร่วมทางในครั้งก่อนว่า “สนใจไปกางเต้นนอน แก่งกระจาน
กันอีกมั้ย” แทนที่ปลายสายจะคิด กลับตอบโต้มาว่า “ ไป ” นั้นทำให้ผมจะต้องจัดวางโปรแกรมขึ้นอย่างเร่งด่วน เหตุกลัวว่ามิตรจะเปลี่ยนใจ หลังจากแจ้งการเตรียมตัวและหน้าที่ๆทุกคนที่จะต้องทำแล้ว เราได้ฤกษ์ออกเดินทางในรุ่งเช้าของวันถัดมา

เกือบ 3 ชั่วโมงปลายทางที่เห็นตั้งตระหง่าน คือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น เขื่อนเก็บน้ำขนาดใหญ่ แก่งกระจาน ล้อที่ไต่เลาะเส้นทางสูงชัน เพื่อไปยังที่ทำการ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน  ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

 ที่คอยให้ความสะดวกกับผู้มาเยือน เพราะที่นี้เป็นที่แรกที่นักท่องเที่ยวจะต้องมาแจ้งทางเจ้าหน้าที่ ว่าจะมาขอกางเต้น หรือ หากต้องการอุปกรณ์เพิ่มเติม ก็สามารถติดต่อขอเช่าได้ ไม่ว่าจะเป็น เต้น ชุดเครื่องนอน เตา และอุปกรณ์ต่างๆ

 แนะนำว่าควรไปถึงตอนไม่ทันค่ำ เพื่อเราจะได้มีเวลาเตรียมตัว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเลือกทำเลกางเต้นที่นอน หรือ จัดการกับเรื่องอาหารการกินอย่างไม่คลุกคลั่ก เพราะก่อนทางขึ้น แก่งกระจาน จะมีตลาดให้จับจ่ายชื้อของมาเตรียมเพื่อประกอบอาหาร...

แสงสีทองบอกเวลาของอาทิตย์ยามเย็น กระทบผืนน้ำสะท้อนระยิบระยับ เป็นภาพที่หลายคนอยากจะเห็นและไม่อยากพลาด หลายคนหยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อดูการสิ้นแสงของอาทิตย์ซึ่งถือว่า สวยอีกที่ของประเทศไทย หลายคนยิ่งวุ่นกับการเร่งทำอาหารและหาแสงสำรองยามพระอาทิตย์หยุดทำการ

  มีเพียงกองไฟเล็กๆที่เป็นทั้ง ตะเกียงให้แสง ,เตาปรุงอาหาร  และคลายความหนาว เมนูวันนี้มี กุ้งเผา และปลาเผา ที่ต้องเผาอย่างเดียวเนื่องจากเราเตรียมแค่ตะแกรงมา ที่พอจะตั้งให้ของดิบเป็นสุก โดยมิได้ตั้งใจให้อาหารมื้อนั้นเลิศหรู

“ กรุ่นกลิ่นหอม ของกุ้งที่โชยมา เปลือกที่แกะออกจนเหลือแต่เนื้อในสีแดงส้มของกุ้ง จิ้มลงในถ้วยน้ำจิ้มรสเลิศที่มีส่วนผสมแค่เพียง น้ำปลาและมะนาว...สูตรเด็ดของมิตรร่วมทาง”

 เสียงจากกีต้าร์ข้างเต้นที่กางอยู่รอบบริเวณใกล้เคียงที่แว่วมา บวกกับฤทษ์ของเครื่องดื่ม ทำให้ร่างกายของผมไม่สามารถทานต่อแร่งโน้มถ่วงของโลก จาก 90 องศา ค่อยๆลดลงขนานกับพื้นโลก

มาต่างจังหวัดทุกครั้งความแตกต่างที่ได้ของแสงไม่ใช้ด้วยไฟฟ้าตามบ้าน แต่มันคือสปอตย์ไลน์จากนอกโลก การนอนเอนราบถือว่าดีที่สุดแล้ว ผมเฝ้าคิดว่าบนนั้นจะมีคนที่นอนดูเหมือนที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้หรือเปล่า ถึงมีก็คงคิดไม่ต่างกัน คือ ขอบคุณดวงดาวที่ให้แสงเป็นประกาย และ จัทร์ฉายยามมืดมัว...

  มีประเด็นหนึ่งที่มิตรยกมาถามเพื่ออยากรู้ว่า มีใครที่คิดเหมือนกันหรือป่าว เขายกประเด็นว่าตั้งแต่เราเข้ามาอยู่เมืองใหญ่เท้าของเราที่เหยือบย่ำโลก มีโอกาสถูกกับหินดินทรายบ้างเปล่า...ผมกลับหวนคิดจนได้คำตอบว่าเกือบไม่มีเลย

เพราะทุกเช้าที่ออกจากบ้านเพื่อทำตามหน้าที่ หน้าที่ๆเราเป็นคนกำหนดเลือก อาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน ทั้งวันมัววุ่นอยู่กับงานที่ไม่ขาดสายเหมือนสายน้ำหล่นจากฟ้า...ช่วงฤดูฝน

  การเดินทางเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับผม มันทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า เราไม่สามารถหยุดนิ่งที่ใดที่หนึ่งได้ ไม่ว่าการมาครั้งนี้เป็นครั้งแรกหรือครั้งที่สอง ความแตกต่าง ย่อมไม่เกิดในความรู้สึก อาจมีการเปลี่ยนไปบ้างของลักษณะทางภูมิทัศน์ที่ถูกปรับแต่ง

 แต่ความรู้สึกนั้นยากยิ่งที่จะหวั่นไหว หากเปรียบธรรมชาติกับหญิงสาว เธอถือได้ว่าโชคดีมากที่ความรักของผมที่มีให้เธอไม่มีจืดจาง....ถึงผมจะไม่ใช่นางสาวไทยหรือพวกอนุรักษ์ แต่ผมก็มีสิทธิ์รักธรรมชาติได้.... คุณว่ามั้ย.......อย่างน้อยก็ทำให้คุณตัดสินใจได้ง่ายขึ้นในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์